Jump to content

Deesje

Leden
  • Content Count

    0
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

0 Neutral

About Deesje

  • Rank
    Kom net kijken :-)
  • Birthday 09/11/1980
  1. Deesje

    1e terugplaatsing

    Gister hebben we onze eerste terugplaatsing gehad. Afgelopen dinsdag was de punctie. Ik vond het wel pijnlijk, maar goed te doen. Ze hadden 14 eitjes weggehaald, waarvan er 2 niet zo goed waren. Super blij met dit resultaat! We kregen wel een folder mee inzake overstimulatie en ik kreeg te horen dat ik verplicht rustig aan moet doen. Vrijdag kregen we te horen dat van de 12 eitjes er uiteindelijk 9 waren bevrucht maar dat van die 9 er slechts 3 over zijn gebleven. De beste is gister terug geplaatst. De overige 2 zijn waarschijnlijk van onvoldoende kwaliteit om in te vriezen. Dat was toch wel een teleurstelling! Ik ben natuurlijk erg blij dat er een terugplaatsing heeft plaatsgevonden, maar ik had toch wel op iets meer gehoopt. Zeker ook omdat de dokter met wie wij het allereerste gesprek hebben gehad (toen we te horen kregen dat we alleen in aanmerking kwamen voor ICSI) het veel rooskleuriger hoeft doen voorkomen. Dus, nu wel een beetje een dubbel gevoel. Blij, maar toch ook wel teleurgesteld. Herkent iemand dit gevoel? Heeft iemand ook ervaring met overstimulatie? Gister bleek uit de echo dat er wat vocht in mijn buikholte was gelekt. Ik moet nog steeds rustig aan doen en heb ook nog best veel pijn.
  2. Afgelopen april kregen wij te horen dat een natuurlijke zwangerschap zo goed als uitgesloten is voor ons. We komen alleen nog in aanmerking voor ICSI. Dit nieuws kwam behoorlijk hard aan. Het voelde alsof een stukje hoop werd afgepakt. Eind juli zouden wij starten met onze eerste poging. Op de dag dat ik ongesteld zou moeten worden, en dus met de pil zou starten, bleek ik echter zwanger te zijn! We konden dit maar moeilijk geloven en hadden er in het begin ook wel moeite mee om er echt blij mee te zijn. Uiteindelijk waren we uiteraard dol gelukkig. Maar aan dat geluk kwam snel een eind... Met 7 weken en 5 dagen kreeg ik mijn eerste echo. Daaruit bleek dat het vruchtje met 6 weken en 1 dag gestopt was met groeien. Er was ook geen hartslag. Het zou een miskraam worden.... Dan ga je dus van dolgelukkig naar intens verdrietig. Vreugde en verdriet blijkt dus toch wel heel dicht bij elkaar te zitten. Een week later moest ik terug voor een extra controle. Het vruchtje zat er nog steeds en het werd opnieuw bevestigd. In het ziekenhuis werd ons geadviseerd om af te wachten tot dat het spontaan zou afkomen. Dus dat advies hebben wij opgevolgd. Dit heeft nog eens ruim twee weken geduurd voordat dat gebeurde. Aangezien het de eerste keer was dat ik een miskraam zou krijgen, had ik ook geen idee wat mij te wachten stond. Het wachten was slopend. Bij ieder pijntje of raar gevoel denk je dat het gaat gebeuren. Het is nu een maand geleden dat het gebeurd is. Hoewel we proberen om uit dit alles toch ook iets positiefs te halen, is dat toch wel lastig. Begin november hebben we en evaluatiegesprek in het ziekenhuis. Ook om te kijken hoe we nu verder gaan. Eind juli was ik er voor mijn gevoel helemaal klaar voor om met het traject te starten. Nu zie ik er als een berg tegenop!
×
×
  • Create New...

Important Information