Jump to content

Linda

Leden
  • Content Count

    0
  • Joined

  • Last visited

Posts posted by Linda


  1. Lieve allemaal,

     

    Zondag 12 januari heb ik een tp gehad. Het wachten op het telefoontje van het ziekenhuis was heel spannend! Na het verlies van onze zoontje Luuk in juli 2013 is de wens om nog een keer moeder te worden alleen maar groter geworden. (Door ICSI raakte ik zwanger van Luuk.) We hadden nog een cryo over en die is dus nu teruggeplaatst.

    De arts zegt dat ik 24 jan mag gaan testen, maar ik begrijp niets van zijn rekensom.

    De tp is helemaal in de natuurlijke cyclus gegaan en ik heb geen hormonen gebruikt. Wanneer ik weer zou gaan menstrueren is dat volgens mij al 22 of 23 jan. Dus die 24 jan van de arts begrijp ik niet.

    Sowieso ben ik erg ongeduldig en wil het zsm weten. Ben zo bang voro teleurstelling, dat ik het liever gister wist dan vandaag.

    Heb van sensitest, 3 vroege testen gekocht en vraag mij nu heel erg af wanneer ik zal testen.

    Wat denken jullie?

    Hemel, wat is dit weer zwaar!

     

    Liefs Lin


  2. Lieve Lief,

     

    Natuurlijk weet ik dat ik niet naar andere moet kijken, je hebt ook helemaal gelijk, mijn man zegt het mij constant. Maar jeetje dat is verdomd lastig.

    Elke keer bedenk ik mij hoever ik zwager had moeten zijn, hoe dik ik ongeveer zou zijn geweest enz enz. Dat mijn collega's er dan zo makkelijk over praten....hoe kan je? Zo zie ik ook alleen maar zwangeren en baby's om mij heen...het valt extra op.

    Maar inderdaad het leven blijkt heel oneerlijk. Dat vinden wij misschien wel allemaal op dit forum. Dat maakt het onder andere ook dat het zo fijn is om deel te nemen aan een forum.

    Ja ik krijg best heel veel steun en dat doe mij goed. Niet dat ik ze uit kan leggen wat ik voel, maar de wetenschap dat ze er zijn is heel fijn. Voor mij zijn mijn man, moeder en beste vriendin mijn steun en toeverlaat. Op mijn werk zijn ze ook super. Ik ben sinds vorige week begonnen met 2x 3 uurtjes op het werk en zo willen we dat elke week uitbreiden. Maar ik heb de regie in handen en ze zijn heel voorzichtig met mij. Het is vreemd om weer aan de lag te gaan. Dat is het laatste stukje wat weer moet worden zoals het was, hoewel mijn leven natuurlijk nooit meer hetzelfde wordt. Kon ik maar een bordje om mijn nek hangen waardoor duidelijk werd hoe moeilijk ik het heb.

    De wereld draait uiteraard verder, terwijl hij voor ons stilstaat. Je kan van anderen niet verwachten dat ze ook stil staan, dat is soms lastig te rijmen. "Ziet niemand iets aan mij? Hallo weten jullie wel hoeveel verdriet ik heb?"


  3. De hazenlip en de missende rib lijken toch beide een geïsoleerde afwijking. Een aantal dagen na de punctie kregen wij de versnelde uitslag over chromosoom 13, 18 en 21...dit was allemaal goed.

    Een kleine week na mijn bevalling hadden wij de afspraak staan voor de uitslag van de punctie. Deze afspraak was al gemaakt voordat het mis ging, maar wilde deze toch laten staan. Mijn man en ik hadden samen besproken dat wij alleen wilde weten of wij  niets hadden overgedragen en wat de toekomstverwachtingen zouden zijn. Verder wilde wij de uitslag van de vruchtwaterpunctie niet weten. Het deed er voor ons niet meer toe, we kregen Luuk er niet mee terug.

    Toch bleek uit het gesprek met de geneticus dat er niets aan de hand was met ons kindje, wij hadden heel veel pech gehad en de kans op herhaling was 5%. Deze 5% kans was de kans op nog een kindje met een hazenlip en ging dus niet over de doodgeboorte...deze kans was nihil.

    Wij hebben geen röntgenfoto's laten maken van Luuk, iets wat de geneticus graag had gewild. Wij wilde dat niet meer, het was genoeg geweest in een korte tijd. We hadden antwoorden op de meest belangrijke vragen.

    Nog elke dag vraag ik mij af waarom en wat als ik geen vruchtwaterpunctie had  laten doen. Maar ook hier krijg ik mijn zwangerschap niet mee terug en op dat moment heb ik alles gedaan uit en met liefde voor mijn kindje.

    Samen met twee collega's was ik zwanger. Beide zijn nu hoogzwanger en dat doet zeer. En ik dan? Wat het nog pijnlijker maakt is dat zij beide niet eens blij zijn met het geslacht van het kindje. Hoe kan je dat zeggen? Als ik de situatie kon omkeren als ik mijn hand eraf zou hakken, nou geef mij desnoods een bot mes en ik doe het zonder na te denken!

    Mijn grootste angst is dat het niet nog een keer mag lukken en wat nu als het lukt maar het gaat weer mis en ik nooit moeder word. Natuurlijk weet ik dat ik daar niet op vooruit kan lopen.......

     


  4. Maart van dit jaar kon ons geluk niet op. Na drie jaar proberen waren wij zwanger na de eerste ICSI poging!

    Bij de 20 weken echo kregen wij te horen dat ons kindje een hazenlip had, drie dagen later hoorden wij dat hij ook een rib miste. De geneticus vertelde ons dat het twee geïsoleerde afwijkingen konden zijn, maar ze werden hier wel onrustig van en een vruchtwaterpunctie werd ons geadviseerd. Mijn man en ik wilde hier voorheen niets van weten, maar dit nieuws veranderde voor ons de zaak. We moesten weten of ons wondertje verder gezond was.

    Met 21 weken en 2 dagen braken mijn vliezen en ben ik met loeiende sirenes naar het Sofia Kinderziekenhuis gebracht.

    Ik bleek een ernstige infectie in mijn baarmoeder te hebben en er was geen andere keuze dan de bevalling op te wekken.

    Twee dagen na mijn opname is onze Luuk geboren en overleden. Het verdriet is intens en de leegte groot. Het leven is niet meer hetzelfde...na 7 weken huil ik nog iedere dag, je bent moeder, maar je mag je kindje niet zien opgroeien en het al je liefde geven.

    In januari mogen wij weer een nieuwe poging doen, eerst moet mijn baarmoeder weer gezond zijn en moet ik het geestelijk allemaal een beetje op de rit hebben.

    Luuk zal ik nooit vergeten en hij zal altijd mijn eerste kindje zijn, toch is mijn allergrootste wens nog een keer zwanger worden en moeder te mogen worden en dat kindje alles te kunnen geven dat ik bieden kan.

    ...Fijn dat ik weer eens van mij af heb kunnen schrijven...

     

    Liefs Lin

     


  5. De medicijnen die jullie benoemen zeggen mij niets....ik gebruik Utogestan.

    Mijn mannetje zegt dat ik gewoon naar de dokter moet luisteren en pas zondag moet testen...hahaha...misschien moet ik een keer niet eigenwijs zijn en ook rekening houden met waar hij zich het beste bij voelt.

    Ik blijf tot zondag op dat bankje zitten! (zucht)


  6. Ja zet mij maar op het bankje ;-)

     

    Wie van jullie heeft eens eerder getest dan de aangegeven datum?

    Het ziekenhuis zegt natuurlijk dat je niet eerder moet testen, maar zou de uitslag echt anders kunnen zijn als je een paar dagen eerder test...jullie begrijpen dat ik geen nagels meer over heb!


  7. Het is zo fijn om ervaringen te delen..even weer de wetenschap

    dat je niet alleen bent! Dank jullie wel!

    Ik zal nog eens even een goed gesprek met mijn buik voeren haha!


  8. Oh SuzyQ jouw verhaal is wel heel erg herkenbaar!

    Zondag mag ik testen en het lijkt wel of, elke uur dat ik dichterbij kom, mijn hart sneller gaat kloppen. Loop soms tegen de muur op!

    En idd de toilletbezoeken zijn ook zo erg...hoe gek kan iets je maken he?!

    Maar goed...zondag dus.

    Ik probeer mezelf maar voor te houden dat de embryo niet blijkt plakken, maar toch kan je er niets aan doen om er over te fantaseren. Ben bang voor de teleurstelling en het verdriet, toch leg ik af en toe mn hand op mijn buik..stel dat...


  9. Tot nu toe is mijn eerste ICSI poging ontzettend meegevallen.

    De injecties waren geen probleem, de reacties op de hormonen vielen reuze mee (wellicht dat mijn man daar anders over denkt haha), de punctie verliep pijnloos..maar het wachten....

    Wat is dat killing zeg! Je haalt je van alles in je hoofd...voel ik iets, wat nou als het lukt, wat als het niet lukt..

    Ook aan mijn man merk ik hoe moeilijk het wachten is en hoe groot het verlangen is naar een zwangerschap.

    Hoe gaan jullie om met het wachten..behalve zoveel mogelijk afleiding zoeken?

     

    Liefs


  10. Dank jullie wel voor de lieve reacties.

    De rede dat wij voor IVF gaan heeft te maken met mijn man. Hij maakt onvoldoende zaadcellen aan. Wij hadden erg de hoop dat er na de laatste analyse gezegd zou worden dat het ook kunstmatig zou kunnen. Hij heeft er veel voor gedaan om de kwaliteit de verbeteren. Gestopt met roken en de voorgeschreven medicijnen geslikt...het was zo rot om hem te zien na het nieuws. En natuurlijk weet ik dat er nog wel moeilijkere periodes aankomen, maar je man met tranen thuis hebben gaat mij aan mijn hart.

    Wij hebben wel iets gehoord over gezond zwanger worden, maar dat schijnt niet verplicht te zijn. Ben blij om te lezen dat ze in het Erasmus erg lief voor je zijn. Maar dat de informatie avond tegenvalt dat had ik niet verwacht. Wat viel er tegen of wat had je er meer van verwacht?

     

    X


  11. Goede avond allemaal!

     

    Wil mij graag even voorstellen aangezien ik nieuw ben op dit forum.

    Ik ben Linda, 29 jaar en mijn man en ik weten sinds vorige week dat onze enige mogelijk op een kindje via IV zal zijn. Omdat ik het allemaal best heel eng en verdrietig vind ben ik opzoek gegaan naar een forum.

    04 Februari moeten wij naar een informatie avond over IVF in het Erasmus MC in R'dam. Ik hoop in de periode de gaat aanbreken op het forum mijn hart te kunnen luchten, mijn verhaal te kunnen delen en uiteraard jullie ervaringen te kunnen lezen.

     

    Liefs Lin

×

Important Information