Jump to content

Hope/fear

Leden
  • Content Count

    0
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

0 Neutral

About Hope/fear

  • Rank
    Kom net kijken :-)
  1. Ik heb een week naar een warm land geboekt. Wat afstand zowel fysiek als emotioneel leek mij een heel goed idee. Als hij zich echt terug zou trekken dan zou het voor mij inderdaad extreem moeilijk worden. Hoewel het inderdaad gedachteloos en egoistisch lijkt en ergens ook is, is het een stuk complexer dan dat. Het is heel veel angst. Ik ben flink ziek. En zijn prioriteit ben ik en niet een kindje. De angst, stress en verantwoordelijkheid vliegt hem naar de keel. En aangezien het een man is comuniceer je daar niet over maar laat je de ketel overkoken... Het is geen excuus, en ook zeker niet oke. Ik ben er ook niet minder boos door (er zit sinds dit weekend een schitterende jam vlek op mijn witte mijr waar mijn bord met boterham tegen de muur knalde. Ik heb echt nog nooit zoiets gedaan.) Het zou echter oneerlijk zijn voor mij ok hem af te tekenen als een onbetrouwbaar bindingsangstig mannetje (al zou het misschien wel bevredigend zijn.) Verlopig voor beide dus maar wat tijd. En voor hem de realisatie dat als hij me dit op deze manier ontzegt ik het hem nooit zou kunnen vergeven. Dat klinkt heel cru en misschien als chantage maar ik denk dat als iemand die statement begrijpt jullie het zijn... Het gaat even duren maar ik hou jullie op de hoogte. Xx
  2. Technisch gezien heb ik nog een maand of 8 volmacht over de eicellen. Dat hebben we zo geregeld zodat er niet bij elke behandeling toestemming gegeven hoeft te worden. Maarja... Dat is in goed vertrouwen gedaan natuurlijk en om nou zonder dat hij dat wilt zwanger van hem worden is natuurlijk niet de bedoeling. Als ik zou komen te overlijden of wij beiden zouden de eicellen inderdaad ter adoptie afgestaan worden maar we weten allemaal hoe zelden dat in Nederland gebeurd. Het was zelfs geen aanwezige optie op de formulieren en we hebben er een extra addendum voor moeten maken... Voorlopig laat ik ze gewoon nog een poosje liggen. Het is allemaal verschrikkelijk verwarrend en chaotisch. Het valt me echt totaal rauw op mn dak en ergens ben ik zo ongelofelijk kwaad. Ik ben al vanaf mijn 16(!!!) opzoek naar een optie en nu heb ik 5 schitterende kleine eskimo's die op mij liggen te wachten en nu trekt iemand de stekker er voor mij uit? :-[ Echt zo van Are you kidding me??! EINDELIJK een kans... Ik heb geen idee hoe het nu verder gaat. Hij lijkt nogal van zichzelf geschrokken maar wel vrij zeker dat hij dit echt een hele tijd op een laag pitje tot helemaal niet wilt doen. En gek genoeg word ik daar echt hulk boos om... Dus tja... Time will tell i guess.
  3. Ik weet dat je een vaste arts kan vragen/eisen maar zo lang het alleen om ff snel een echo ging vond ik het er niet zo toe doen. Dit is (voorlopig?) de laatste keer dat ik iets post. Mijn man heeft zojuist aangekondigd dat hij (na drie jaar voorbereiden) opeens heel veel twijfels heeft. Over alles Het lijkt erop dat we gaan scheiden. Voor mij een enorme schok, een gebrokken hart en als dit inderdaad zo blijkt te zijn, waar het wel op lijkt, dan is mijn laatste kans verkeken. Eindelijk 5 eskimo's na zolang vechten en nu? Nu heb ik niets. Zoqls je je voor kunt stellen ben ik in shock, enorm in de war en ontroostbaar. Ik wens alle zwangere vrouwen een heerlijke tijd En alle vrouwe.n die hun droom najagen alle geluk in de wereld en heel veel sterkte. Liefs, Hope.
  4. Ik ben een enorme fan van Dr. Ruis. En die had ik nu eindelijk weer eens. Hij denkt buiten de box en neemt ook eht de tijd voor je. Bij de vrouwelijke artsen die ik daar tot nu toe heb gehad is het echt: binnen, hup inwendige echo, herhalingsrecept en eruit. Heb altijd het gevoel dat ze denken tja er is iets mis maar laat de volgende het maar oplossen. Gelukkig moet ik voorlopig bij Dr Ruis. Heb sowieso echt geluk met hem. Hij heeft lang gewerkt met vrouwen met epilepsie. Daarom wist hij hiervan. Denk dat ik gewoon ga zorgen dat ik altijd Dr. Ruis heb. Ik hoop dat dit het probleem inderdaad was en dat het nu wat soepeler gaat lopen. Fingers crossed.
  5. Slecht nieuws en iets minder slecht nieuws. Weer precies 0.0MM erbij. :'( Vorige keer had ik aan mn arts gevraagd of het niet zou kunnen dat mijn andere medicijnen een storende factor zijn. Nee dat was volgens haar absoluut onmogelijk. Deze keer had ik een arts die me veel beter ligt en die zei meteen 'Hmm, laten we nog eens naar je medicijnen kijken' Lekker verschil ook weer tussen twee collega's Maar goed, hij denkt dat ik waarschijnlijk de estradiol niet opneem door een ander medicijn dat ik slik. Dus we gaan opzoek naar een alternatief voor dat medicijn. We hebben bloed laten prikken om te kijken of ik het inderdaad niet goed opneem en nog wat hormonale dingen te testen.... Geen geweldig nieuws en ik baal als een stekker dat ik het nu weer moet afbreken maar het voelt toch een stuk minder negatief en machteloos. Nu doen we tenminste wat en hebben we een vermoede waar het aan ligt.
  6. Ik ga nu de deur uit, moet er om 15:00 zijn maar het is een enorm stuk rijden. Ik laat vanavond wat horen. Heb er niet veel hoop in... Het duimen word erg op prijs gesteld. xxx
  7. Susan: Ik snap dat gevoel juist goed. Niet het lot tarten. Heb verder dus ook helemaal niets en daarom schok ik erzelf van. Maar misschien is het wel goed om 1 super schattig ding te hebben. Als een tastbare herinnering van waarom we onself subjecteren aan deze hel achtige dingen... Cinthia. Welkom terug. Waar gaan jullie heen met vakantie? Dat van die narcose dat lijkt me echt enorm schelen voor je. Dat je niet constant toeleeft naar iets dat pijnlijk en eng is. Geniet ervan. Xx
  8. Vandaag iets stoms gedaan. Iets dat ik normaal nooit zou doen. Ik was in een winkeltje en daar lag het schattigste mutjes dat ik ooit gezien heb. Handgemaakt en ook nog eens leuk geprijsd. En voor ik het wist had ik mn pinpas in mn hand en was ik aan het afrekenen... Hoe doen jullie dat? Hebben jullie wel eens iets gekocht? Morgen weer naar het ziekenhuis. Heb er bar weinig vertrouwen in. Hope
  9. Ohh dus stappen we, degene die nog steeds bezig zijn dan over naar die thread? Of gaat deze ook door?
  10. Hope/fear

    1e keer IVF

    Mak, wat ontzettend vervelend dat je je zo rot voelt. Wat moeten we er veel voor over hebben he... Maria, Ontzettend gefeliciteerd! Heerlijk al dat goeie nieuws. Geniet ervan. Zelf ben ik weer/nog aan het wachten. De estradion lijkt heel weinig tot niets te doen. De laatste keer had ik 0.0 mm nieuw bms. Om moedeloos van te worden. Ik had absoluut verwacht dat het traject zwaar zou zijn. Wat ik niet had verwacht is dat dit eerste kleine stukje zo ontzettend moeilijk zou gaan en lang zou duren. Vooral het wachten, het toeleven naar een datum en dan telkens teleurgesteld worden valt me zwaar. Het gevoel van in de startblokken staan maar niet van start kunnen gaat. Het is zo frustrerend. Vooral als je bedenkt dat het zwaarste nog moet komen. Ik vind het goeie nieuws hier lezen heerlijk. Het geeft me hoop. Maar door te lezen over al die vrouwen die al in een verder stadium zitten realiseer ik me wel iets. Of het nou goed gaat of niet, en misschien juist als het goed gaat: mijn leven zal voor een nog onoverzienbare tijd bestaan uit dat wachten. Constant die periodes vol spanning angst. Ergens naartoe leven dat zo belangrijk is dat het, hoe hard je je best ook doet om het te voorkomen, je leven (deels) overneemt. Ik had me niet gerealiseerd hoelang je na een positieve zwangerschapstest nog bezig bent met wachten. Het valt me zwaar... Hoe hard ik ook zoek naar afleidingen en er positief in blijf staan. Het wachten en natuurlijk de machteloosheid zijn uitputtend... XX
  11. Marielle, Tell me about it.. Haha ik doe echt de gekste dingen om maar bezig te blijven. Want die stille momenten waarin je kunt gaan piekeren zijn een ramp. En dan zit ik nog niet eens in wachtweken, ik wacht gewoon al weken. Nou ja maanden ondertussen. Ik heb mezelf leren breien, doe allerlei kunst projecten, steun een patiëntenvereniging ect ;D
  12. Marielle1980. Ik kan het me zo goed voorstellen!! Ik denk dat ik na een poosje ook echt knettergek zou worden van het wachten en de onzekerheid. Wat voor afleidingenben je aan het zoeken? Ik duim voor je!!! M1978: wat goed!!!!! Wow gefeliciteerd!!! Haha toch op het paatst niet meer kunnen wachten. Inderdaad hopen dat de waarde lekker hoog zijn bij het bloedprikken. Awesome!!
  13. Ik heb wel eigen eicellen en een eisprong, ik gebruik ze alleen niet....
  14. Hi. Ja het is idd het baarmoederslijm. Ik zal de volgende keer vragen naar neusspray maar heb nu een enorme doorzichtige pleister voor op mn buik gekregen. En dan twee keer per week een nieuwe. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat dit stukje zo moeilijk zou zijn. Het vinden van een oplossing was mega moeilijk. En ik had verwacht dat het flink wat tp zou duren voor ik eventueel zwanger zou worden. Maar dat het komen tot een tp zoo moeilijk zou zijn.... M1978: das wel het voordeel van dit soort fora. Volgens mij zijn we zo langzaam aan allemaal ongevoelig geworden voor wat andere echt super goor zouden vinden.
×
×
  • Create New...

Important Information