Jump to content

christel1703

Leden
  • Content Count

    0
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

0 Neutral

About christel1703

  • Rank
    Kom net kijken :-)
  • Birthday 03/17/1981

Recent Profile Visitors

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Hoi! Ik ben vandaag weer naar het z'huis geweest voor mijn eerste echo na 15 dgn decapeptyl te spuiten. Wel vreemd om nu te hopen dat er geen eicellen groeien, na 1,5 jaar hopen op een goed celletje. Maar goed, dat laten we achter ons en kijken naar de toekomst. Alles was rustig zoals het hoort te zijn. Dus nu menopur gaan spuiten. Volgende week weer 2 echo's. Hoorde vandaag trouwens wel dat de gynaecoloog had besloten om me gelijk maar de hoogste dosis te geven. Word ik daar nog vervelender van? Hoop het niet want ik ben al zo'n draak ;-). Verder als dit durf ik nog niet te denken of hopen. Maak mezelf alleen maar gek. Eerst maar eens kijken of mijn lichaam eindelijk een goede eicellen wil gaan maken. Heel veel succes allemaal, groetjes Christel.
  2. Hoi! Inmiddels spuit ik 15 dagen decapeptyl. En ik heb het idee dat mijn stemmingswisselingen beter worden sinds een paar dagen. Heb niet meer zo de neiging om "kattig" te doen ;-) Kwestie van gewenning? Morgen eerste echo, ben zo benieuwd hoe we er voor staan. Heb nu ook pas echt het gevoel dat we aan de ivf "begonnen" zijn. Denk dat nu pas het besef komt. Groetjes Christel
  3. Hoi dames, Ik ben sinds 21-09-2014 decapeptyl aan het spuiten. Het spuiten op zich valt me reuse mee. En dat voor iemand die spuiten dood eng vond! Best wel trots op mezelf al zzg ik het zelf, mijn vriend ook gelukkig. Ook ben ik gestopt met roken, ben van mening dat ik er zelf alles aan moet doen om deze kans optimaal te benutten. En dat doe je niet naar mijn mening door vrolijk door te roken. Dubbel trots dus op mezelf! Waar ik niet trots op ben is dat ik mezelf gedraag als een draak van een vrouw. Ben op het moment niet echt aardig en vrolijk tegen mijn mannetjr. Hij kan maar weinig tot niets goed doen. Ook ben ik moe, moe en nog eens moe. Afgelopen zaterdagavond bijvoorbeeld ben ik om 19.00 uur al in slaap gevallen op de bank. Niet echt gezellig dus. Het ontbreekt me aan lust om iets te doen. Lachen is soms al te veel moeite. De zin in seks is ook naar een dieptepunt gekelderd. Echt lekker voel ik me er dus niet bij. De dingen waar ik "last" van heb komt dit jullie bekend voor? Mijn vriend is overigens mega begripvol, heel lief en zorgzaam en vooral apetrots dat ik iedere avond weer die spuit in mijn buik zet en elka dag weer rookvrij mijn bedje in kruip. Liefs, Christel
  4. Hallo, Mag ik me even voorstellen? Ik ben Christel, 33 jaar jong. Moeder van een prachtige 9 jarige dochter (Gwenn). Zij is geboren uit een eerder huwelijk. Helaas liep dit fout en besloot ik alleen verder te gaan met mijn meissie. De zwangerschap van haar was ook al anders als dat je zou verwachten. Ik was 27 weken zwanger voordat we er achter kwamen. Dit o.a. doordat ik toen al vruchtbaarheidsproblemen had en we er eigenlijk van uit gingen dat het niet van nature zou lukken. Wel dus!!! Het mooiste cadeau wat ik ooit heb mogen ontvangen ;-). Maar goed, inmiddels 6 jaar gescheiden en heel erg gelukkig met mijn huidige partner en mijn meissie. 1,5 jaar geleden besloten we de gok te wagen. Misschien was het ons gegund om samen een kindje te krijgen? Na 1 jaar om natuurlijk zwanger te worden toch maar naar de huisarts gegaan. Werd direct door gestuurd naar de gynaecoloog. Dit was een streek ziekenhuis, diverse onderzoeken gehad natuurlijk. Aantal kuren clomid gehad omdat mijn eiblaasjes niet de gewenste grootte bereikte. Maar toch niet zwanger geraakt. Uiteindelijk kwam het verkossende woord, we werden door gestuurd naar een academisch ziekenhuis voor eventuele ivf behandeling. Dit omdat ik vervroegd in de overgang dreig te raken en mijn eiblaasjes niet voldoende rijpen. Vorige week eindelijk groen licht gekregen van de gynaecoloog voor ivf. De 3de dag van menstruatie mag ik beginnen met de pil. Het klinkt misschien heel stom want ik krijg vaak de reactie als ik het vertel dat mensen het "verdrietig" voor ons vinden. Terwijl wij het als een opluchting ervaren om eindelijk aan de ivf te beginnen. Wij zien het als een avontuur waarvan niemand weet hoe het zal aflopen. Is het vreemd als ik zeg.... heb er zin in!!? Durven hopen en dromen durven we niet, maar hoe het ook zal verlopen... We komen er altijd sterker uit. Komt goed! ;-)
×
×
  • Create New...

Important Information