Jump to content
Sign in to follow this  
marielle1980

schoonzusje begrijpt me niet grrr

Recommended Posts

Hallo allemaal,

 

Ik heb een probleem en voor mij voelt het als een heel erg groot probleem.

 

Hopelijk hebben jullie tips of ideeen voor mij...

 

Ik had mijn schoonzusje vertelt dat we een paar miskramen hadden gehad, en dat wij het er moeilijk mee hadden (hebben), en dat we via het ziekenhuis verder gingen kijken, hoe nu verder.

 

Ik had haar in vertrouwen genomen dat ze naar me zou luisteren als het nodig was, of er voor me zou zijn als ik het nodig had(we waren immers vriendinnen) ook mede omdat hun ook veel problemen hebben gehad(de problemen hebben niks met een kinderwens te maken), en wij er ook altijd voor hun waren als er iets was.

 

Nu had ik haar alles verteld, komt ze een paar weken later binnen samen met haar vriend, en komen ze doodleuk vertellen dat ze zwanger zijn, op dat moment begon ik te huilen en rende weg. Het kwam echt als een klap in mijn gezicht, ik snapte zowiezo niet dat ze het op die manier kwamen vertellen, later hoorde ik van mijn man dat ze het al vertelt hadden terwijl ze nog maar 5 weken zwanger waren, zodat als het misgaat wij er voor hun konden zijn.

Hoe kan ik er nu voor haar zijn, als ze er zelf nooit is geweest voor mij....

 

Even later bleek mijn schoonzusje dus erg boos op mij te zijn, omdat ik weg was gegaan, ik vertelde nog, maar je snapt toch wel dat het heel moeilijk voor me is, toen zij ze tegen mij: we willen alleen maar dat jullie blij zijn voor ons.

Dus ik vertelde haar ook dat ik blij voor hun was maar dat wij het ook erg moeilijk vinden.

 

Vanaf dat moment ging het helemaal mis, vanaf hun eerste echo kreeeg ik steeds smsjes met daarin hoe bijzonder het is om het hartje van de kleine uk te horen, en dat het met papa en mama goed gaat.

 

Grrrr, ik was razend, maar heb dat niet geuit naar haar, ik dacht dit is niet wat ik wil horen....

Ik stuurde haar een sms met daarin dat ik blij voor hun was maar dat ze ook respect voor mij zal hebben, en geen smsjes meer te sturen omdat ik het daar erg moeilijk mee had(vooral omdat ik net een miskraam had gehad), en dat als ik iets wilde weten dat het dan van mij uit zou komen.

 

Maar niets hielp, ze bleef maar doorgaan met smsen en mailen, ik werd er gewoon misselijk van, en wat ik ook naar haar stuurde(ik bleef steeds aardig in de smsjes en mails), niets hielp, op een gegeven moment dat ik het zo ontzettend beu was, heb ik haar een mailtje gestuurt dat ik in alle staten ben, en ik niet weet wat ik doe als ze nog een smsje of mail zou sturen.

 

Nu achteraf is de kleine van hun geboren, maar ik heb erg veel moeite om kleine baby's onder ogen te komen, dat doet pijn bij mij, ook omdat ik heel erg jaloers ben(ja dat durf ik van mezelf te zeggen)

 

Hoe kan ik hier nu goed mee omgaan, ik weet het echt niet meer, het is familie, maar daar heb ik het op dit moment ook alles mee gezegt. Ik voel me door haar zo ontzettend in een hoek gedrukt...

 

Heeft iemand anders ook zoiets mee gemaakt?

 

Hopelijk komen er reacties

 

Ik ben er nog maar 1 keer geweest om uit goed fatsoen me zelf te laten zien, inmiddels is het alweer een week of 5 geleden dat de kleine is geboren.

 

Fijn dat ik even mijn frustratie kwijt ben.

En fijn dat ik mijn lange verhaal ff kwijt ben, ja sorry het blijft aan mij knagen

 

Alvast bedankt voor het nemen van de tijd om mijn verhaal te lezen

 

Heel veel liefs X Marielle

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey meid,

 

Ja je verhaal is heel herkenbaar. Helaas kan ik uit ervaring vertellen dat dit soort situaties nog wel vaker voor gaan komen, niet alleen bij je schoonzusje.

 

Ik snap er ook niks van, dat als je duidelijk aangeeft hoeveel verdriet het doet om steeds met hun geluk te worden geconfronteerd, terwijl het voor jullie zo ongrijpbaar lijkt en een onzekere tijd is, dan heeft, heel eerlijk gezegt jou schoonzusje wel een behoorlijke plank voor d'r kop!!!

Komt ook een beetje dommig over en getuigt van totaal geen enkele inlevings vermogen voor de situatie waar jullie inzitten.

Natuurlijk gun je het hun en iedereen, maar je gunt het jezelf ook en dat verdriet sleep je constand mee, als een ""open zenuw"".

 

Wij hebben gelukkig niet alleen vervelende ervaringen, maar eerlijk gezegt waren de meeste ervaringen niet altijd positief, omdat het schijnbaar erg moeilijk is voor mensen om zich ook maar te proberen in te leven in het verdriet van een ander en daar rekening mee houden.

 

Daarom is dit forum erg fijn, altijd wel ieman die iets soortgelijks heeft meegemaakt...

 

Wat zeggen je schoonouders ervan dan? Wat zegt je man ervan dan, dat zijn zusje zo doet?

 

Ik zou de info over jullie onderzoeken maar prive houden, want het is mij al duidelijk dat je anders nog meer gewetst gaat worden...

 

Verder wil ik je veel geluk wensen dat jullie grootste wens mag uitkomen!!!!

 

Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey lief,

 

Dank je voor je reactie, vind ik erg lief en dat waardeer ik enorm.

 

Mijn schoonzusje is de vriendin van het broertje van mijn man

 

En ik ben blij dat ik niet de enigste ben die het inziet en niet dat ik het zie omdat ik jaloers ben, maar omdat het echt is.

Ik heb even weinig woorden voor jou reactie, ontzettend mooi geschreven;-)

 

Thanks

 

Liefs x marielle

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Vergeten te vertellen, maar mijn man is er ook heel boos over maar zegt ook doe maar normaal tegen haar want het is toch familie,

Sorry maar daar pas ik voor, ik ben geen gek die daar aan gaat kloppen en normaal tegen haar doet, de kwaadheid zit veel te hoog op dit moment.

En ja dan mijn schoonvader, die zegt dat hij zich er niet mee gaat bemoeien, dat snap ik van de ene kant wel.

Maar hij vraagt ook nooit hoe het gaat of hoe het in het ziekenhuis was geweest.

Is niet altijd fijn, maar liever dat ze niks vragen dan dat ze tegenstrijdig gaan doen.

Mijn vader vraagt iedere keer hoe het in het ziekenhuis was geweest, ook dat waardeer ik enorm, en doet je goed.

 

Mijn moeder en schoonmoeder zijn helaas vlak achter elkaar gestorven, maar in gedachten praat ik wel met mijn moeder, dat geeft ook veel steun.

 

Liefs x marielle

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Zucht....ik heb n brok in mn keel van je verhaal....je wilt en verwacht soms steun van mensen die t niet kunnen geven en dat stelt je dan zo teleur. Ik heb me in het traject steeds gericht op mensen die net wel de goeie dingen zeiden en die anderen...tja die heb ik links laten liggen en niet meer geinformeerd want t gaat er in zo'n traject vol wanhoop, hoop en emoties, angst etc toch vooral om dat je t volhoudt en dat je omgeving je er doorheen helpt.

jouw schoonzus is gewend dat jij haar steunt en is blijkbaar niet in staat zoiets terug te geven, wat een gemis. Knap en mooi dat je bloij kunt zijn voor hen, ze zijn helaas niet in staat jullie te steunen.

Die jaloezie is heel begrijpeloijk hoor meis, dat is zo menselijk. Je hebt samen jullie liefde en vaak vloeit daar de diepe wens uit samen een kindje te krijgen en als dat dan niet zomaar lukt is dat zo pijnlijk en onzeker.

Ik duim voor jullie dat jullie straks jjullie kindje mogen vasthouden en ik hoop dat jullie daar samen ook in blijven gelovem.

hebben ze al onderzoek gedaan naar t krijgen van die miskramen?

sterkte meis en richt je opjezelf, elkaar, jullie liefde en de mensen om je heen die je wel kunnen steunen.

liefs sofie :love2:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een verhaal zeg!

 

Dit gun je toch niemand. Ben blij voor je dat je vader wel meelevend reageert. Hoop dat je zo nog meer vrienden of familie hebt, die WEL geïnteresseerd is in de medemens met alle ups en downs die het leven met zich meebrengt.

Tja, in tijden van ellende, leer je pas echt de mensen kennen helaas.

 

Ook ik ben vrienden kwijtgeraakt na mijn miskraam, tegen mij zeiden ze bijvoorbeeld: Waarom kun je niet eens blij zijn, je hebt toch een kind?

 

Ik hoop van ganzer harte dat ik je binnenkort op het forum "zwanger" zal aantreffen, zal het in de gaten houden in elk geval.

Meissie, kop d'r veur en houd je taai; hoe moeilijk dit ook kan zijn. Ennuh, schrijf lekker van je af hier, het doet mij persoonlijk in elk geval zeer zeker goed om met "on"bekenden te contacten.

 

Liefs,

 

Ro

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

 

Wat een gedoe he?! Jammer dat het zo gaat, en dat gebeurt zo vaak helaas!!

Wij hebben er in het begin voor gekozen het bijna niemand te vertellen, alleen die we voor ons gevoel konden vertrouwen.......schoonzusje bv. die zelf ook UIU en IVF heeft door moeten maken! Ook mijn aller aller beste vriendinnetje. En het is ook zo fijn het soms met iemand te kunnen delen, ondanks dat ik super met mijn eigen lief over kan praten!! Je hebt soms even een andere kijk nodig, bv van dames/vriendinnen.

Ik ben nog geen 1 keer zwanger geweest en hebben nu 1 IVF ervaring achter de rug. Nu vind ik het soms weer erg moeilijk om het niet te vertellen en heb ik het mijn moeder verteld. Die schrok dat ze dit niet wist. (ik deelde echt alles met mn mams) Nu ben ik hier wel weer blij om.

Maar het blijft ook weer gevaarlijk zo zie je maar weer.

Twee weken geleden kwamen goed vriendenstel vertellen dat ze zwanger zijn, deze vriendin weet van niets. Ik moest op mn tanden bijten om het niet te vertellen van ons. Hun in zo'n geluks moment en dan horen hoe wij ervoor staan, dat vond ik niet kunnen! Ben echt blij voor ze, maar het deed ook zeker super zeer.

Dan maar potje janken later, als ze weg zijn.

Ooit zullen ze het wel te weten komen........bv als het toch mag lukken, of als het niet gaat lukken dat er dan een moment komt dat je het meerdere gaat vertellen.

 

Joh, als ik in jou schoenen zou staan zou ik me nu even verbijten denk ik, hoe MOEILIJK ook! Maar dit omdat je er nu zo weinig mee kan, hun net een baby.....zien alleen die roze wolk, dus uitpraten lijkt me nu niet mogelijk. Misschien later eens, dat je dan kan vertellen wat dit met je gedaan heeft, maar dan wel face to face!! En hoe moeilijk het voor je was ondanks dat je blij voor hun bent dat je teleurgesteld bent in haar reactie naar jou toe.

Als je het die tijd geeft heeft het bij jou ook even de tijd om te bezinken. En blijkbaar zit het niet in haar om jou te steunen, blok voor dr hoofd, pfffffffff vreselijk is dat. Ik begrijp je hoor. Dan lijkt het me nu ook niet fijn voor jou om verder nog dingen te delen wat betreft je onderzoeken, kinderwens en behandeling.

 

Hopelijk staan we hier wel een keer onder een ander kopje meid!!!  ;) Ondanks wat dan ook blijven we hoop houden vind je ook niet?

 

Liefs en heel veel sterkte hoor.

Merel

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pfff moeilijk!

 

Punt is dat het familie is, dus je zult ze altijd tegen blijven komen, en dan kan het maar beter een beetje gezellig zijn. Maar dat betekent niet dat je alles moet laten gaan en negeren. De zachte aanpak werkt blijkbaar niet, wat nu...ze pikt de hint niet op, maar je broer ( of is het je mans broer? ) blijkbaar ook niet.

Ik zou denk ik wat afstand houden, voor het uit de hand loopt. Woorden die gezegd zijn kun je niet meer terugnemen, hoe terecht ze ook zijn.

 

Sterkte meid, dit is een rotsituatie!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey Meid

 

Lees net je reactie terug, fijn dat je er wat aan hebt!

 

Ja kan me voorstellen dat het moeilijk is, maar als ik je een heel belangrijke tip mag geven, omdat de onderzoeken, behandelingen, onzekerheid mb tot je toekomst al genoeg stress en verdriet met zich meebrengt;

Hou het bij dit soort mensen zoveel mogelijk prive, bespreek dit met je man, hij snapt waarschijnlijk het beste hoe je je voelt of stel hier je vragen of bespreek je onzekerheden enz, want hier kan je wel begrip verwachten.

 

Gek hoe dit vaak gaat, maar hulp, begrip, belangstelling en meeleven komt vaak uit onverwachte hoek... en mensen die dicht bij je staan kunnen je vaak ook erg kwetsen, omdat je je öpen"stelt met al je angsten en het is vaak moeilijk te bevatten dat mensen dan egocentrisch kunnen reageren.

 

Verder heb ik nog wel een tip en dit gaat heel moeilijk zijn, maar probeer je woede naar je schoonzusje in te dammen, want dit hele proces gaat al energie genoeg kosten... Probeer maar gewoon bij jezelf te denken, dat zij een beetje onnozel is, want ik denk dat je alles zo "relax"mogelijk moet ondergaan en dat is natuurlijk niet te doen, maar denk aan jullie en wat goed is voor jullie.

Wij gingen vaak een dagje of weekendje weg naar de zee, heerlijk uitwaaien enz.....Goed voor jezelf en je man zorgen is het belangrijkste!!! Maakt jullie ook sterker samen, beter samen sterk staan, hoe sterk sta je dan straks met z;n 3-en, of 4en????? IK ga het zo voor je hopen!!!!

 

Vaak had ik voor mezelf ook een soort ritueeltje, voor hoop en geluk, ben helemaal niet zweverig, maar ik had er wel steun aan, even een kaarsje branden voor dat kindje wat voor ons zo gewenst was.

 

Las dat je moeder is overleden....hel moeilijk lijkt me dat nu je in zo'n verdrietige tijd zit. Groot verlies, ben zelf ook wel moeders kindje. Heb je mensen (buiten je schoonzusje om) waar je een goede band mee hebt?

 

Ik heb inmiddels 2ling na lange weg en weer alle up en downs nog als de dag van gisteren, maar probeer hoop te houden....

Mag ik vragen waar jullie nu zitten, nog in de onderzoekfase of al bezig met behandelingen?

 

Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi,

 

Vroeg me nog iets af, want hoe reageerde jou schoonzusje concreet op die mail waarin je aangaf in alle state te zijn en dt niet meer wil?

kwam de bodschap toen ook niet over?

 

Je schreef trouwens dat je jaloers was, maar achter die jaloersheid schuilt een hoop pijn, verdriet en onzekerheid over jullie wens....

Ik bedoel een mooie kast die je ook wel zou willen, is toch wat anders dan een babytje, dat is eerder verdriet.

Hoop dat je schoonzusje het ook van die kant kan bekijken.

 

Ik weet een tijd geleden had iemand een tekst van internet gelukt waarin en rouw beschrijft naar haar omgeving hoe het is om in dit proces te zitten en hoe mensen haar zien....

Iets in de trant van : Jullie zien bij als chagerijnig, ik zie mijzelf als wanhopig enz.

 

Ik zal eens wat opzoeken wat ik toen gevonden had...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Marielle, jeetje wat een lastige situatie! Die jaloerse gevoelens zijn heel normaal hoor! Ik heb ze helaas ook. Ben ook wel benieuwd hoe je schoonzus reageerde op jou brief. Heb je al contact met haar gehad na alle reacties van de forumgenoten?

Lijkt me ook zwaar dat je moeder er niet meer is. Jeetje, ik bespreek alles met haar. moeilijk hoor.

Bij mij weten wel heel veel mensen dat we bezig zijn met icsi. Hoe ik me voel en hoe het precies werkt weten alleen een paar mensen. Heb het verteld zodat ik niet steeds de pijnlijke opmerkingen krijg over een 2e.

 

Groetjes Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo allemaal

 

Dank je voor de lieve woorden en suggesties, heb er echt wat aan.

Klopt wat jullie zeggen, achter die jaloezie zit veel heel veel pijn, dat is ook niet te omschrijven wat ik dan voel, zo'n pijn heb ik nog nooit in mijn leven gehad, alleen de laatste tijd, vanaf het moment dat we in het ziekenhuis bezig zijn, en dan die rotstreken van mijn schoonzusje, echt waar ik hoop dat jullie snappen wat ik haar wel niet wil aandoen, ik ben nog steeds in alle staten.

Maar als ik verder door denk dan denk ik in mijn eigen, laat haar maar ze is het niet waard, maar van die momenten heb ik niet zo veel.

 

Een aantal weken voordat ze moest bevallen, belde de vriend van mijn schoonzusje op(is het broertje van mijn man), om te vragen of hij langs wilde komen(met andere woorden ik dus niet, maar ben blij dat ik niet ben gegaan).

Het broertje van mijn man zat alleen beneden en zijn vriendin was boven aan het schoonmaken, vraagt hij in een keer aan mijn man of hij peetoom wilde worden, natuurlijk kon mijn man daar geen nee op zeggen, wat ik ook wel snap, maar was het niet beter geweest uit goed fatsoen, dat zij daar ook bij was geweest, het gaat tenslotte om hun kindje.

Sorry maar alle kleine dingen zijn al te veel voor mij, ik zie te veel en hoor te veel denk ik.

 

Ik heb haar niet meer gezien sinds ik het verhaal hier bovenaan heb getypt, maar dat hoeft voor mij ook niet want ik heb genoeg aan mezelf, en omdat ik weet hoe ze is heb ik daar geen zin in.

 

Jullie vroegen ook hoe ze op de laatste email had gereageerd, maar daar heeft ze nooit meer op gereageerd, dus ik ga ervan uit dat het toen ook  is aangekomen, maar toen was het al te laat, ik voel me op zo'n moment zo leeg en kwetsbaar als zij mij weer mailde of smste, en vooral als ik dan op een verjaardag zit en ik een sms binnen krijg, automatisch ga je die lezen, maar als die dan van haar was, dan krimp je ineen keer heel erg. zo frustrerend.

 

 

Het gemis van mijn moeder is in deze situatie heel erg groot, ze is 4 jaar geleden overleden aan de gevolgen van kanker, tot op het laatst heb ik voor haar gezorgt, en dat voelt wel erg goed, alleen het punt waar ik nu ben gekomen, daar mis ik haar heel erg, gewoon ff lekker tegen haar aan zitten, of mijn groot verhaal bij haar kwijt kunnen, of tegen haar zeggen dat je van haar houdt, van die dingen dat is wat ik nu het meest mis.

 

Ik durf gerust te zeggen dat ik niet zo veel vrienden heb, maar weet wel wat ik aan ze heb, en kan ze op 1 hand tellen, maar ze zijn er altijd voor me, vooral in deze moeilijk tijd, maar om zo mijn verhaal aan jullie te vertellen, lucht veel meer op. Dit doet me goed, maar dat komt misschien ook wel omdat jullie in dezelvde situatie zitten, het enigste wat we willen is een mooi wondertje op de wereld zetten, en waarom wordt ons dat dan niet gegunt, dat gaat ook erg vaak door mijn hoofd, maar daar zal ik nooit een antwoord op krijgen...

 

Vorige week hebben we een gesprek in het ziekenhuis gehad, samen met 5 andere stellen, en als ik nu ongesteld wordt(als het goed is rond aankomende vrijdag, vandaag over een week) en dan ga ik beginnen met ivf.

Hiervoor heb ik 7 x iui gehad, maar toen had ik 1 miskraam, en daarvoor 2 x een miskraam.

Wij gaan hier heel erg positief in, en denken zo van komop gewoon even in de buik van mama blijven plakken, en dan komt het goed, maar van de andere kant is dit ook het laatste wat er voor ons wordt gedaan, dus het is een beetje dubbel, ooo wat spannend het gaat bij beginnen.

 

Lief, ik ben heel erg benieuwd of je nog iets kan vinden van die tekst, ik hoor het in ieder geval graag van je als je iets gevonden hebt. P.s.  het stukje van hier op dit forum staat bij versjes en teksten, die is ook prachtig, heb ik daarom ook al een paar keer gelezen.

 

Pfff  volgens mij komt er nooit een eind aan mijn mail, mijn bijnaam is niet voor niets kwebbel, hahahaha

 

Ik ga nu maar weer eesn even stoppen met typen, maar ik spreek jullie snel weer, heel erg bedankt allemaal voor de lieve woorden en steun, ik heb er zeker erg veel aan.

 

Heel veel liefs en een dikke hug Marielle

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey Marielle, wat ontzettend fijn dat je je hier zo prettig voelt op het forum! Vind ik ook. Heerlijk mensen die weten waar ze het over hebben en hoe de pijn voelt. Ik lees met verbazing je verhaal. Ik bedoel als mijn vriend gevraagt zou worden als peetoom door zijn broer of zussen dan weet ik zeker dat ik er ook bij ben als dit gevraagt word. Raar dat je schoonzus er niet bij was. Ik bedoel het gaat tochj om haar kind..Maargoed er zal vast een reden voor zijn. Wie weet vinden ze het niet zo belangrijk.

En hoeveel vriendinnen je hebt maakt niet uit, ik heb er liever maar 1 als die vriedschap dan wel heel goed is zegmaar als 10vriendinnen e dat het contact dan wat vager is.

Groetjes Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dan voel je je toch ook verraden?

En dat nog wel van je eigen schoonzus?

 

Waar is het wederzijdse gevoel van respect voor elkaar?

Wat ik vooral aan jou merk, is dat ze vond dat jij en jullie er wel voor haar en hun moesten zijn, maar dat ze jou en jullie volledig gepasseerd zijn.

Wie gaat er nu verder over hoe geweldig iets is, dat snap jij ook, maar jij hebt net een mk gehad, kom op zeg, dit is harteloos. Verschrikkelijk, dat je nog de kracht hebt gevonden om naar het kindje te gaan kijken.

Kijk het babytje kan er niks aan doen, maar ik zou me doodschamen om als moeder zo te reageren.

 

Meid laat je niet gek maken hoor, bij mij zeggen ze al jaren dat het toch niet goed komt.

ik heb sinds mijn 22ste nu 9 mk's gehad, maar zolang je positief blijft en nog geen 43 bent bestaat de kans op een zw echt nog ook voor jou!

 

@Ro, dat verhaal over dat mensen zeggen je hebt in elk geval een kind is heel leuk, maar niet wat je wilt horen als je net een mk hebt gehad. Ik snap daar en tegen best dat iemand die met lege handen staat snel geneigd is om te zeggen, tja jij hebt in elk geval een kind. Maar wat mij tegen het hart stuit is dat de meeste mensen die dit soort dingen daadwerkelijk uiten, degene zijn die zelf met gemak kids kregen en nooit in de mmm hebben gezeten.

 

Liefs Pitbull_lady  :love2:

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Pff marielle, ik word een beetje verdrietig van je verhaal. Kan me je gevoelens goed voorstellen.

 

En dat je je moeder mist is logisch! Juist nu. En mocht je straks een babietje in je armen houden, dan is dat weer iets dat je niet met haar kunt delen, heel verdrietig.

Mijn moeder leeft wel, maar kreeg toen ik middenin het traject zat te horen dat ze kanker had. Ik heb haar intensief verpleegd, en op het moment dat we te horen kregen dat we afscheid moesten nemen, het was een kwestie van dagen, misschien weken, bleek mijn eerste ICSI geslaagd. Wat een tegenstrijdige emoties heb je dan!! Als door een wonder heeft ze het toch gered, tien procent kans en ze is genezen..Wij hebben dus geboft, maar ik weet nog heel goed hoe ik me destijds voelde, daarom raakt je verhaal me erg.

 

Volgende week vrijdag waarschijnlijk beginnen..ik duim voor je!

En tot die tijd even een dikke knuffel!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information