Jump to content
jan1984

IVF in zicht - hoe hiermee omgaan

Recommended Posts

Hoi allemaal,

 

We zijn onderhand al 2,5 jaar bezig en na 5 IUI behandelingen helaas nog geen succes. Bij haar is nooit een afwijking gevonden, bij mij is de zaadkwaliteit matig. Onverklaarde onvruchtbaarheid dus. Bij de IUI zaten tussendoor twee pogingen onder de miljoen, dus de gyn heeft ons toen al voorbereid op een eventuele doorverwijzing naar IVF/ICSI voor slechte zaadkwaliteit. Nu komt dat sowieso in zicht door het aantal pogingen.

 

We hebben het hier moeilijk mee op het moment. We hebben het gevoel: waarom? We leven gezond (niet roken, niet drinken, multivitaminen, sporten maar niet overdreven, gezond gewicht, wijde onderbroeken, geen warme baden, ...). Ook leeftijd zou geen probleem moeten zijn (beide 28). Het is moeilijk te zien hoe het voor vele anderen zo makkelijk is. Het is moeilijk voor te stellen dat we nu op de laatste strohalm moeten terugvallen en dat we daarbij maar drie kansen hebben. Daarnaast was de IUI behandeling al zwaar (veel echo's, altijd weer lang wachten) en voorzien we dat IVF nog erger gaat worden (verder weg, pijnlijke punctie, niet meer bij onze bekende, onvoorstelbaar aardige en meelevende gynecoloog). Verder voel ik me erg schuldig dat zij zo'n behandeling moet ondergaan terwijl de 'fout' eigenlijk bij mij lijkt te liggen. En er is natuurlijk nog op de achtergrond het idee dat het misschien zelfs wel helemaal niet lukt.

 

Kortom, nu IVF in zicht is begint het allemaal een beetje te veel te worden. Het is moeilijk met andere dingen bezig te zijn om de aandacht ervan af te leiden.

 

Ik vermoed dat velen hier dezelfde gevoelens hebben meegemaakt. Hoe zijn jullie hier mee omgegaan? Hebben jullie nog tips die kunnen helpen?

 

Alvast bedankt voor alle reacties.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo Jan,

 

Herkenbaar verhaal..tja hoe hiermee om te gaan..ene keer ging het goed, andere moment herkende ik mezelf niet. Wanhoop, verdriet, relativeren, en jezelf gek maken met verhalen op internet...Moeilijk. Mijn man voelde het als falen. Grootste oorzaak lag bij hem. Hij was bang dat ik bij hem weg zou gaan als hij onze wens niet kon vervullen. Dat heb ik gelukkig uit zijn hoofd kunnen praten, samen uit, samen thuis. Ik was me al aan het verdiepen in adoptie mogelijkheden, of donorzaad, en toen bleek onze eerste ICSI geslaagd en was het allemaal niet meer nodig.

 

Blijf praten met elkaar, dat is mijn beste tip.

 

Succes!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey Jan,

 

Wat ontzettend goed dat je je verhaal doet! Heel herkenbaar wat je allemaal schrijft. Ik denk niet dat je in "fout" of goed moet denken... Je vrouw zal nooit jou de schuld geven echt niet. Misschien als je het echt zo voelt, toch een goed bespreekbaar maken, alleen uitspreken doet al wonderen. Zoals Suzy zegt: praten met elkaar er zijn voor elkaar, dat is het belangrijkste! Wij begonnen de hoop na 12 IUI behandelingen en 8 IVF terugplaatsingen ook op te geven...maar we zijn er samen heel sterk uitgekomen...al hebben we natuurlijk enorm veel geluk gehad met het uiteindelijke resultaat, een prachtige zoon. Probeer goed voor elkaar te zorgen...en ja het is niet leuk dat je vrouw dit moet ondegaan, maar jij ondergaat het net zo goed he.. Mijn man vond het echt afschuwelijk zijn vrouw zoveel pijn te zien hebben tijdens de punctie, dus voor hem ook echt niet makkelijk allemaal.

Vaak hebben ze in het ziekenhuis ook maatschappelijk werk bij de IVF afdeling, wellicht kun je eens daar gaan praten?

 

Heel veel sterkte met alles en als je wilt praten, dan kune je altijd hier terecht!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Jan,

 

zo herkenbaar wat je schrijft! Heel oneerlijk voelt het als je gezond leeft en om je heen zie je mensen zwanger worden die dat niet doen of die het helemaal niet zo waarderen dat er een kindje komt als jullie dat zouden doen en dan de angst dat het nooit gaat lukken...zo moeilijk...

Ons hielp het er heel open over te zijn naar elkaar en naar vrienden en zelfs met collega's. Ik heb mensen wel gevraagd en er niet naar te vragen maar ons uit onszelf te laten vertellen zodat we zelf het moment konden bepalen om er over te praten. We hebben zo veel steun gehad aan een aantal mensen, ook uit onverwachte hoeken. Er zijn ook mensen die precies de dingen zeggen die niet handig zijn maarja dat is bij alles....

 

Het wachten is denk ik hetzelfde als bij iui en je moet veel wachten en nu komt het prikken en de punctie erbij en al die hormonen in haar lijf.....ik vond het zwaar maar wel goed te doen, zeker omdat we alles samen deden. Geen afspraak heb ik alleen gedaan en bij het prikken waren we zoveel mogelijk samen. We hebben veel leuke dingen gedaan om positief te blijven en in de wachtweken probeerden we samen een weekend weg te gaan en afleiding te zoeken, veel te praten en ook te huilen als het niet zo mocht zijn.

 

Ik hoop dat het je lukt het schuldgevoel aan de kant te zetten, het kost je alleen maar energie en die kun je beter steken in het ondersteunen van je vrouw en het positief blijven denken.

Ik ga heel hard voor jullie duimen dat het wachten beloond wordt en dat jullie er samen sterker uitkomen!

 

veel liefs sofie

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jan wat goed dat je hier je verhaal doet. Naar dat het allemaal zo loopt bij jullie.

Bij ons is het een heel ander verhaal, maar ik wilde je laten weten dat het niet perse allemaal heel naar hoeft te verlopen. Ik vond bijvoorbeeld de punctie heel erg meevallen. Verder heb ik het heel fijn gevonden om samen zo op weg te zijn. Als ik je verhaal zo lees ben je er echt wel voor je vrouw.

Sterkte!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Jan,

 

Wat goed dat je je verhaal doet. Blijven praten, luisteren naar elkaar. Ik geloof niet dat ze jou als schuldige aanwijst. . Ik geloof daar niet in. Ik ben zelf degene waar het probleem ligt zeg maar. Ik heb geen eileiders mee, deze zijn vorige jaar verwijderd. Daarvoor waren ze erg slecht en wist ik dat IVF DE manier ging zijn. Ik heb me wel ff minder gevoeld, dit was tijdelijk. Veel gepraat. Het is lastig soms de behandelingen en spuiten e.d te ondergaan, maar ik keek wel naar weet einddoel. Ik of eigenlijk wij hebben het geluk, zeg ik nu voorzichtig, dat de eerste IVF is aanslagen. We zijn inmiddels ruim 8 weken zwanger. Het is allemaal pok niet niets en net is oneerlijk, ik begrijp dat als de beste. Wij allemaal hier. Veel sterkte en succes met z'n tweeën in het traject. Ik duim voor jullie. Groetjes

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Jan,

 

Ja ook hier is je verhaal een heel herkenbaar verhaal. Wij "mankeren" beiden niets. Toch is hier een spontane zwangerschap altijd uitgebleven.

 

Ook wij zijn ooit begonnen met IUI we hebben 7 pogingen ondernomen en "mochten" toen door voor IVF. Dit zag ik destijds helemaal niet zitten. En heb altijd stille hoop gehouden dat het ooit nog zonder mmm zou lukken.

Ik heb geprobeerd het hele verhaal kinderwens een plekje te geven. Wat me (naar ik dacht) prima gelukt was. We hadden een leuk leven samen. Allebei een leuke baan. Ik zelfs in een babyspeciaalzaak. En het ging allemaal prima.

 

Totdat 2 jaar geleden mijn nichtje zwanger was. We schelen 9 jaar in leeftijd en ik was inmiddels 38. Toen dacht ik als ik het nog wil proberen, dan moet dat nu. Gelukkig konden we erg snel terecht in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam.

 

Het hele traject ben ik ingegaan met de instelling dat ik niets, maar dan ook niets te verliezen had. De eerste poging werden er 2 embryo's teruggeplaatst. Ik waande me heus al zwanger. Wat een teleurstelling toen ik na 14 dagen gewoon ongesteld werd.

 

Een paar maanden later probeerden we het nog een keer. Dit keer was er "maar" 1 embryo om terug te plaatsen. Een teleurstelling, want dacht ik. Maar eentje dat zal hem wel niet worden. Het werd hem wel. Hoewel hem het werd een haar. Inmiddels alweer 14 maanden.

 

Het is natuurlijk niet gezegd dat het gaat lukken.

 

Mijn man heeft de keuze altijd bij mij gelegd. Hij zegt altijd jij bent degene die alles moet ondergaan. Maar geloof me als het lukt, is het alle pijn, moeite en ellende meer dan waard. En voor wat betreft de punctie en de rest eromheen heb ik me altijd maar voor ogen gehouden dat een bevalling meestal ook geen pretje is.

 

Wel heb ik het idee dat bij mij wel meegeholpen heeft dat ik zo relaxt het traject ben ingegaan. De klap kwam bij mij pas toen het de eerste keer mislukt was.

Verder zijn wij altijd naar iedereen heel open geweest over de behandelingen. Wij vonden dat fijn, zodat je met best veel mensen erover kunt praten.

Denk nou niet dat wij nooit nare opmerkingen naar ons hoofd hebben gekregen, maar daar trekken we ons niets van aan. En samen praten is ook heel belangrijk. Weten hoe de ander er in zit en het traject beleefd.

 

Nou het is een heel verhaal geworden en ik hoop dat jullie er iets aan hebben.

 

Ik wens jullie heel veel sterkte toe in het IVF traject en hoop dat het ook voor jullie uiteindelijk een fantastisch resultaat opleverd.

 

Liefs,

Hoepie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Jan, wat is het soms oneerlijk he dat iedereen maar even zwanger word en dat het bij jullie niet lukt. Herkenbaar hoor die gevoelens. Ook hier zijn de gevoelens> verdriet, frustratie en boosheid zeer bekend.

zelf zijn wij erg open in ons ICSI proces naar anderen toe. Scheelt een hoop pijnlijke opmerkingen. Wij hebben wel het geluk dat we een zoon hebben op de natuurlijke manier zal ik maar zeggen. Nu voor een brusje en 1.5jaar verder blijkt een 2e toch niet te lukken en zijn gelijk voor ICSI gegaan. IUI kwamen we niet voor in aanmerking. Te slecht zaad.

Blijf samen hopen en praten en geef de moed niet op! En dat zeg ik die toch ook met enige regelmaat een dip heb ;)

Sterkte met het ivf traject en hier op het forum kan je altijd even je hart luchten!!

Groetjes Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites

Dank voor al jullie lieve reacties! Heel mooi en hoopgevend om te horen hoe zo velen uiteindelijk toch succes hebben gehad, gefeliciteerd allemaal! (en Patricia: ik hoop dat ook jij dat zal hebben).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information