Jump to content
SnoesPoes

Bekkeninstabiliteit

Recommended Posts

Ik was zo ontzettend blij dat ik eindelijk zwanger was!

Mijn geluk kon niet meer op!

 

Helaas kreeg ik met 13 weken zwangerschap al erg last van mijn onderrug.

Ik ben gelijk doorgestuurd naar een bekkenfysio en die constateerde dat het geen rugklachten waren maar toch mijn bekken.

Ik dacht dat alles wel goed zou komen omdat ik nu de juiste hulp kreeg.

1x in de week ging ik naar haar toe.

Ze liet me wat oefeningen doen die ik thuis moest gaan doen en voor de rest masseerde ze steeds de plekken waar ik pijn had.

Elke keer ging ik met nog meer pijn naar huis maar ik dacht dat dat erbij hoorde.

Op een gegeven moment had ik zoveel pijn dat ik bijna niet meer de oefeningen kon uitvoeren die ze mij gegeven had.

De fysio zijn toen tegen mij dat ik ze dan maar NIET meer moest doen...

Ook kon ik bijna geen trap meer lopen en gaf dit ook aan.

Tip van haar was dat ik 1 tree tegelijk moest nemen en dan mijn andere been erbij moest zetten. (zoals een klein kind de trap oploopt zeg maar)

Dus dat deed ik braaf...

 

Al met al ging het eigenlijk steeds slechter.

De fysio vroeg wel elke keer hoe het ging en als ik dan aangaf wat mijn problemen waren, deed ze er vervolgens niks mee.

Ik kreeg bijv. ook geen tips in het huishouden, hoe ik moest bukken, tillen ed.

 

Omdat ik vanwege het vele ziek zijn van de behandelingen van IVF en ICSI mijn baan ben kwijt geraakt, bewoog ik ook al een stuk minder dan voorheen.

 

Met 33 weken zwangerschap liet de fysio mee op een fiets fietsen en roeien op het roeiaparaat.

Dat deed verschrikkelijk pijn maar ik ging maar door omdat ik dacht dat zij wel wist wat goed voor me was...

 

Met 38 weken zwangerschap ben ik gestopt omdat ik echt niet meer kon.

Ik hoor de fysio nog zeggen... "als je ná je bevalling nog hulp nodig hebt dan hoor ik het wel hé"

 

Ondertussen was ik wel zover dat ik dacht, zak jij maar lekker door het putje!

Als ik bevallen ben ga ik naar een ander!

 

Zo gezegd zo gedaan en weer dacht ik dat ik op de goede plek zat...

Helaas bleek dit weer niet het geval te zijn.

Deze fysio zat alleen maar te zeuren dat ik geen bekkeninstabiliteit mocht zeggen omdat dat vele malen erger was dan de "bekkenklachten" die IK had.

En zo gaf ik medischie een verkeerde indruk... Pfff!

Na weer enkele maanden aangeklooit te hebben, ging ik na veel informatie gezocht te hebben, verhalen en tips eens naar een chiropractor.

Hij bekeek me van top tot teen en wist mij na 1 afspraak te vertellen dat ik 0,0 spierkracht meer had!

Spieren zijn het korset van je lijf en als die helemaal slap en verzwakt zijn dan heb je dus gewoon geen stevigheid meer in je lijf.

 

Hij heeft al mijn verhalen aangehoord en raade mij aan om naar een sport fysio te gaan waar ik aan mijn spierkracht kon gaan werken.

 

In januari 2012 ben ik daar begonnen.

Omdat er heel veel gebeurd is in mijn leven ben ik een OCA traject gaan volgen.

Dat houd in "leren omgaan met je pijnklachten"

Daarbij kreeg ik hulp van een psygoloog waar ik 1x in de week naar toe ging een arbeidstherapeut aan huis en 3x in de week naar de fysio om te trainen.

Voor mij echt een mega zwaar traject maar zeker de moeite waard!

 

Helaas ging het tijdens dat traject echt in pieken en dalen.

Ik werd echt met mijn neus op de feite gedrukt.

Ik moest bijv. op handen en knieen op de grond gaan zitten en dan mijn arm optillen.

Dat leek mij een makkie maar ik mocht blij zijn dat ik misschien een cm van de grond kwam...

BAM! Dat sloeg in als een BOM!

Zo bleek het dus met mijn hele lijf te gaan en moest ik dus een lang en zwaar traject in.

 

Bij de psygoloog hadden we het ook over mijn angsten ed.

Zo kwam ik bijna niet meer op straat en al helemaal niet ergens waar veel mensen waren omdat ik bang was dat iemand tegen me aan zou lopen en ik dan op de grond zou vallen.

Ik had namelijk niet de kracht in mijn lijf om mezelf staande te houden.

Ook had ik mijn vraagtekens bij (hopelijk) een eventuele 2e zwangerschap.

Men had namelijk tegen mij gezegt dat ik waarschijnlijk nooit meer helemaal van mijn klachten af zou komen en dat ik mezelf moest afvragen of ik bij een eventuele 2e zwangerschap het er voor over zou hebben om 9 maanden plat te moeten liggen.

 

Pfff, er kwam zoveel tegelijk op me af en ik begon me echt af te vragen of ik uberhaupt nog wel een plezierige toekomst zou kunnen hebben.

Het klinkt allemaal heel dramatisch maar zo voelde ik het wel en eigenlijk nog wel een beetje.

 

Omdat ik niet kon accepteren dan ik moest leren leven met de pijn wilde ik eerst dat er nog verder gekeken werd of het niet evt. iets anders kon zijn.

Heb toen een MRI scan laten maken en daar kwam niks uit.

Aan de ene kant vond ik dat heel jammer.

Ik had gehoopt dat ze zouden zeggen, o we hoeven alleen maar dit te doen en je bent er vanaf.

Dat zou wel heel makkelijk zijn maar helaas moet ik het toch echt zelf doen...

 

Al die tijd heb ik bijna niks zelf met mijn zoon Stef kunnen doen.

Niet tillen, niet in bad doen, niet naar bed brengen, niet kilometers met hem kunnen wandelen.

Als ik dit nu zo weer schrijf rollen de tranen weer over mijn wangen...  :'(

Echt een verschrikkelijke tijd om aan terug te denken.

Ook wilde ik niet klagen want ik dankte god op mijn blote knieen dat ik zo'n prachtig wondertje heb gekregen en ik kreeg ook een enorm schuld gevoel tegenover Stef.

 

Ik kan nog steeds oprecht zeggen dat dit alles absoluut de moeite waard is geweest maar ik had mijn leven met een kindje heel anders voorgesteld.

 

Helaas ben ik tijdens mijn zwangerschap 20 kilo aangekomen en omdat ik zo weinig beweeg moet er zeker nog 20 kilo vanaf.

Als ik mijn broeken (maatje 34/36) zie kan ik wel janken!

Kan me niet voorstellen dat ik die ooit nog ga passen!

Helaas maak ik me daar nu ook erg druk over en walg echt als ik mezelf in de spiegel zie.

Ik wil ook op geen enkele foto want het enige wat ik zie is een dikke kop.

BLEHHH!!!

 

Zo, pfff.

Ik ga er een eind aan breien anders is het ook niet meer te lezen en te begrijpen allemaal.  ;)

 

Wel wil ik nog even zeggen dat ik echt ziels veel van mijn kind hou en dat hij het mooiste is wat mij in mijn leven overkomen is!!!  :love2:

 

Ik wil ook graag aan mensen vragen dat als ze op dit topic reageren niet al te negatief willen zijn want daar ben ik ERUG gevoelig voor...  :-[

 

Liefs SnoesPoes

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

lieve snoespoes,

 

ooo ik herken zoveel in jouw verhaal.

toen ik zwanger was van Joris, kreeg ik ook met zo'n 14 weken al bekken instabiliteit, samen met mijn reuma was dit werkelijk een hel.

ook ik kon niet meer lopen en kreeg zoveel mogelijk bedrust voorgeschreven, bed gehaald bij de thuiszorg en lag vrijwel heel de dag op bed.

mijn ex deed niets in het huishouden en ook niets met Maarten (toen 4,5 jaar), heb toen thuiszorg gekregen.

ik heb ook een bekkeninstabiliteits- fysio gehad en ik moet zeggen dat ik veel aan haar had, ze raadde mij een bekkenband aan, en die hielp erg goed al mocht ik alleen maar kleine stukjes in huis lopen en voor buiten had ik inmiddels een rolstoel gekregen.

 

misschien een optie voor je? ik heb mijn bekkenband nog steeds en ik gebruik hem soms nog wel eens. als de pijn heel erg is.

 

na Joris zijn geboorte kampte ik dus ook nogsteeds met die bekken, kon toen helemaal niet meer lopen, ja kleine stukjes in huis met hulp van krukken bleeeeee niet fijn maar ja

 

ik heb toen na de kraamtijd, hulp voor Joris, mijzelf en Maarten gekregen, zij kwam de eerste 3 maanden lang iedere dag 8 uur en mijn ex is bij mij weggegaan toen Joris net 5 maanden was, toen heeft mijn broertje mij tussen de middag geholpen met Maarten en savonds kwam mijn vriendin mij helpen om Joris naar boven te brengen, omdat mijn hulp na 3 maanden maar 5 uurtjes per dag kwam. zij bracht Joris smorgens naar beneden en bracht Maarten naar school en zo werd het ritueel 2 jaar lang gedaan.

 

ik heb ook alle verzorging voor Joris dik 2 jaar uit handen moeten geven, ik kon hem niet tillen, niet in bad doen, enige wat ik kon was hem borstvoeding geven enne dat heb ik met heel veel liefde 2,5 jaar gedaan, dat was iets van ons samen, heerlijk gewoon (ook omdat hij ontzettend allergisch was, heb ik het 2,5 jaar volgehouden)

 

ik heb nog steeds veel last van mijn bekken, kan nog steeds niet goed lopen (400m is de max), kan moeilijk trappen op en af, doe dat idd voetje voor voetje, heb nog steeds hulp in de huishouden, 1x in de 2 weken omdat Koen een hoop doet hier in huis.

 

ach ik heb het een plekje gegeven, ik heb nu eenmaal bekken instabiliteit en reuma maar ik leef en geniet van het leven

ik heb geleerd om te genieten van de dingen die ik nog kan en kijk niet naar de dingen meer die ik niet kan.

mijn kinderen en Koen hebben geleerd om te leven met mijn beperkingen, zo ook ik, met hulp van pijnkliniek, hulp van ergotherapeuten/fysiotherapeuten/psychologen enz.

 

kijk Stef is nog klein, je hebt nog een lange weg te gaan meid, maar geniet van de kleine dingen, geniet van je mannen, dan kom je er wel, let maar op.

dit heb ik ook moeten leren en heeft me jaren gekost en op moeilijke tijden dan kijk ik naar mijn mannen, praat met ze, en met mijn beste vriendin en dan kan ik er weer tegenaan.

 

let maar op meid, jouw gaat het ook lukken, het kost alleen tijd, soms veel tijd.

 

liefs Tanja

Share this post


Link to post
Share on other sites

@snoespoes, ik kan me voorstellen dat je het je allemaal heel anders had voorgesteld, niet alleen jij maar ook je man natuurlijk.

 

Probleem is natuurlijk ook dat je, net als ik eigenlijk, al veel ellende hebt moeten doorstaan tijdens de behandelingen en dan niet de behandeling alleen op zich, maar ook alle onbegrip uit je (werk/prive) omgeving en dat is heel zwaar om daar mee om te gaan....

Als daar dan ook een zwangerschap bijkomt die ook heel zwaar is, dan heb je niet veel nodig om depresseive klachten te krijgen.........Voel erg met je mee.

 

Hoop dat je het allemaal snel op orde hebt en dat de klachten ook snel verbeteren, zodat je met wat rekeninghoudenmet, toch je daagelijkse dingen kan doen.

 

Hoe is je man eronder? Zal voor hem ook zwaar zijn.....

 

Heel veel sterkte en rust en hoop dat je hier sterker uit gaat komen.

 

Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tjonge dat is me een verhaal. Wow, ik snap goed dat je het niet echt zag zitten. Ik schrik er eigenlijk van dat het met bekkeninstabiliteit zo ver kan komen.

 

Ik had er ook wel iets last van, maar in vergelijking met jou stelde dat dus echt helemaal niets voor.

Overigens had ik net als Tanja ook een fysio die mij een bekkenband aanraadde. Ik moest ook oefeningen doen en gelukkig hielp dat bij mij wel afdoende.

Nu heb ik geen last meer, maar het was niet zo dat het meteen na de bevalling weg was. Het heeft echt wel een maand of 5/6 geduurd eer ik eraf was.

 

Ik wens je heel veel sterkte met alles waar je nog doorheen moet. En ik hoop dat je alles snel een plekje kunt geven.

 

Liefs,

Hoepie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Sjonge Snoespoes,

wat een naar verhaal. Je hebt al zoveel moeten doorstaan en dan nu deze nare en pijnlijke klachten, dat niemand een vervelend of negatief woord tegen je mag (en zal) zeggen hoor.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik hoop dat je je krachten toch weer wat terug mag krijgen zodat je toch weer zo normaal mogelijk kunt leren funcitoneren en kunt omtutten met je zoontje. Je verdient het.

 

Heel veel liefs en heel veel sterkte (ook voor je hele gezinnetje),

Sannie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey Smoespoes,

 

Wat een rotverhaal zeg en wat een k..fysiotherapeut (lijkt wel 1 zonder verstand van zaken, waar heeft die het diploma vandaan vraag ik me af..) 

 

Ik hoop dat je kunt blijven genieten van je kleine (en grote natuurlijk) mannetje en dat je de verzorging zelf kunt doen.

 

Voor wat betreft de kilo's, je hebt natuurlijk wel een zwangerschap gehad, denk svp niet dat je weer op je oude gewicht terugkomt. Een crashdieet of zo werkt natuurlijk ook niet (hoewel ik van een bekende gehoord heb van Cambridge Dieet, waar ze heel erg over te spreken is; ze is in totaal 30 kilo kwijtgeraakt, nu eet ze weer gewoon sinds 1/2 jaar en is er nog maar een paar kilo bij ;> zeg natuurlijk niet dat jij dit ook moet doen!)

 

Ik wil je in elk geval heel veel succes en sterkte met alles wensen.

 

Liefs,

 

Ro

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo dames.

 

Bedankt voor al jullie lieve berichtjes!

Dat doet me goed  :D

 

Er zijn natuurlijk veel ergere dingen in de wereld maar ik heb idd wel vaak gedacht, waarom moet ik nou ook nog bekkeninstabiliteit krijgen???

Was het niet al erg genoeg dat ik zoveel moeite heb moeten doen om een prachtig kindje te mogen krijgen?!!!

 

Tot op heden heb ik ook een rolstoel gehad, maar als ik in dat ding zat dan werd ik daar zo depressief van.

Vond het verschrikkelijk dat ik in dat rot ding zat en dat een ANDER mijn kind in de kinderwagen moest duwen...

Dan had ik nog liever pijn met lopen ed. als ik maar zelf achter de kinderwagen kon lopen.

Al was het maar 100 meter!!!

Gelukkig heb ik de rolstoel niet meer nodig en is hij allang de deur uit!

Ben er wel erg dankbaar voor dat ik nog de mogelijkheid heb gehad om die rolstoel de deur uit te gooien.

Dat is bij jou helaas wel anders he Tanja  :(

 

Nu heb ik alleen nog een toiletstoel boven staan want wij hebben helaas geen wc boven...

Daar ben ik erg blij mee want zo kan ik zoveel mogelijk de trappen vermijden.

 

Een bekkenband heb ik ook en die heb ik ook heel veel gebruikt maar nu gebruik ik die helemaal niet meer.

Een bekkenband is voor mij juist niet zo goed omdat ik dan minder mijn spieren gebruik en eigenlijk de band het meeste werk laat doen.

Het is juist de bedoeling dat ik zoveel mogelijk alles zelf doe zodat mijn spieren kunnen aansterken en weer beetje bij beetje belastbaar kunnen worden.

 

Ik dacht altijd dat bekkeninstabiliteit bij iedereen hetzelfde was maar dat is absoluut niet waar.

Het kan bij iedereen erg verschillen.

Een vriend van mij werkt op de ambulance en denkt altijd heel veel te weten.

Hij bedoelt het lief hoor, maar ik werd echt doodziek van zijn bemoeienis.

Hij kwam elke keer aan met, misschien moet je deze medicatie eens proberen of deze therapie of dit of dat...

ARRRRGGGG!

Helemaal gek werd ik ervan en heb hem ook vriendelijk gevraagd of hij ermee wilde stoppen.

Waar ik nu zit, zit ik op de goede plek want er is eindelijk eens vooruitgang te merken.

Het is alleen een kwestie van tijd, tijd en nog er eens tijd en accepteren dat ik ook met pijn moet leven.

 

Ik heb ook een hele tijd contact met de buitenwereld vermeden want het ging altijd maar over mijn bekken.

Vond het soms heerlijk om even uit huis te zijn en dan niet tegen mijn problemen aan te lopen maar uiteindelijk zat ik altijd maar aan iedereen juist mijn problemen uit te leggen en naar hun "goede" adviezen te luisteren.

 

Heb nu geleerd dat als ik weer in zo'n situatie terecht kom, ik alleen maar zeg dat er vooruitgang in zit maar dat het heel veel tijd kost en dat ik het er verder liever niet over wil hebben.

En dan gaat de avond weer vrolijk verder en ben ik opgelucht dat ik het er niet steeds over hoef te hebben.

 

Hoop dat ik nog even verder mag klagen...  ;)

Maar ik heb er ook heel veel moeite mee als mensen continu gaan zeuren of ik ooit nog wel een 2e kindje kan krijgen vanwege mijn bekken.

Mensen lijken wel ineens te zijn vergeten dat het voor ons en helaas vele met ons niet vanzelfsprekend is om "zomaar" een kindje te kunnen krijgen, terwijl mensen wel weten van onze situatie.

Laatst was er zelfs iemand die zij, je weet nu toch dat je kinderen kunt krijgen dus waarom zou een 2e dan niet lukken.

Ik kan zulke mensen wel hun nek omdraaien!!!

 

Ik zeg nu maar elke keer als mensen erover beginnen dat ik helemaal nog niet over een 2e kindje nadenk.

Laat ik eerst maar eens herstellen roep ik dan!

 

Helaas doe ik niks anders dan nadenken over een 2e wondertje...

Mijn grootste angst is dat ik nu geen eens meer mag proberen om een 2e kindje te krijgen vanwege mijn bekken.

Men zegt dat er veel consequenties aan een 2e zwangerschap zitten als je bekkeninstabiliteit hebt.

Als ik 9 maanden plat zou moeten liggen om een kindje te mogen krijgen dan zou ik dat zo doen, maar ik heb nu Stef en het moet niet ten kosten gaan van hem.

 

Mijn man heeft het er ook erg zwaar mee.

Toen Stef 2 dagen oud was, krijg mijn man te horen dat hij een hernia had.

Ik had hem nog nooit zien huilen maar hij was zo bang dat hij dan niet meer voor mij en Stef kon zorgen.

Dat was dus ook erg stressvol, maar gelukkig gaat het met hem erg goed alleen moet hij met bepaalde dingen rekening houden.

Omdat ik dus niet zoveel kan komt er dus bij hem veel last op zijn schouders.

Boodschappen doen, de was, dweilen, stofzuigen ed.

We hebben gekeken voor hulp in de huishouding, maar omdat we teveel verdienen samen moesten we er echt grof geld voor betalen.

Helaas konden we ook niemand vinden die het zwart wilde doen.

 

Gelukkig kan ik nu steeds een beetje meer dus kan ik zelf kleine stukjes stofzuigen.

Ik moet alleen bij alles wat ik doe, alles in etapes doen.

De woonkamer doe ik dus in 4x met rustpauzes tussendoor.

Ik moet dan echt een kwartier op de bank liggen om bij de komen.

Gelukkig is het wel de bedoeling dat ik "ooit" weer in 1x kan gaan stofzuigen maar dat kan jaren duren, maar ik ga daar zeker voor!!! :D

 

Zo, genoeg geklaagd :D

 

Ik heb vanmiddag voor het eerst zelf een heel klein stukje met Stef voorop gefietst!!!!!!!!!

De tranen stonden in mijn ogen van geluk!!!

Ik moet er helaas wel de hele dag van bijkomen maar als het morgen droog is ga ik weer :D

 

O, wat is het toch heerlijk om dit alles van me af te schrijven en dat er ook mensen zijn die mij (helaas) begrijpen of gewoon luisteren!

 

Dank jullie wel daarvoor!

 

Voor nu een heel fijn weekend!!!

 

Liefs SnoesPoes

Share this post


Link to post
Share on other sites

@ Snoespoes, Fijn dat je een stukje met je zoontje kon fietsen!

 

Heb je ook familie die je kan vragen voor hulp in huis? En ik zou zeker nog blijven zoeken voor een hulp, want ik denk dat er zat mensen zijn die dat extraatje goed kunnen gebruiken, dus vroeg of laat moet je iemand kunnen vinden....

 

Ja, dat onbegrip blijft, ook al heb je al een kindje, mensen snappen niet dat een tweede dus ook nog steeds via de medische weg moet komen, als dat al lukt......zo jammer.

 

Neem aan dat je nu niet werkt?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey Snoespoes,

 

Wat fijn dat er in ieder geval vooruitgang in zit in je klachten. En dat je heerlijk een klein stukje met Stef hebt kunnen fietsen. Super!

 

Ja dat tweede wondertje ik begrijp je zo goed. Toen mijn dochter er net uit was, wilde ik eigenlijk gelijk al wel weer. Hahaha.

Maar ook met je bekken begrijp ik dat je dat toch ook wel een beetje "eng" vind als je weer zulke klachten krijgt en idd hoe moet het dan met Stef.

 

Over die hulp heb je geen recht op thuiszorghulp? Of is dat wat je bedoelt dat jullie daar zo flink aan moeten bijdragen? Toch eigenlijk te gek voor woorden he?

 

Overigens zag ik een foto van Stef, maar wat een prachtig mannetje is dat zeg! Wowie.

 

Meid ik wens je sterkte.

 

Liefs,

Hoepie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey Snoespoes,

 

Wat geweldig nieuws zeg, lekker fietsen met je zoontje.

Hoop dat je dit geleidelijk aan kunt opbouwen, lekker paar kilometers weg van huis, picknickkleed mee, broodjes mee en lekker genieten (hoop dat dit je binnenkort gegund is).

 

Voor wat betreft de hulp in de huishouding, kun je geen advertentie plaatsen bij de winkel of in een regionaal krantje of zo? Er MOETEN toch mensen zijn die wel wat willen bijverdienen.

Is je man alweer een beetje opgeknapt dat hij bijvoorbeeld een ander vertrek kan stofzuigen (jij kamer en hij boven een kamer of zo?).

 

Wens je het allerbeste en duim voor je dat het alle dagen beter zal gaan.

 

Liefs, :love2:

 

 

Ro

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

hey snoespoes,

 

wat fijn dat je hebt gefietst met Stef.

 

nadat Joris geboren was kreeg ik het advies om niet meer zwanger te worden, omdat mijn gyn toentertijd zei dat als ik weer zwanger zou worden ik voorgoed in de rolstoel kwam te zitten.

maar toen leerde ik Koen kennen en wel gezegd dat ik geen kinderen kon krijgen, maar ja onze liefde was enorm sterk en we wilden toch proberen om toch samen een kleintje te krijgen.

bij de gyn terug geweest en gevraagd of het nog kon, en hij zei dat ik wel 50% kans had dat de bekken instabiliteit weer terug kwam.

maar ach Koen zei al, het zal niets veranderen want ik ken je niet anders als dat je slecht kan lopen enzomeer

dus we zijn er voor gegaan, en de rest kan je in mijn onderschrift wel lezen hoe het ons vergaan is, deze 4 jaar dat we bezig zijn geweest.

 

vond nog een foto van ons 3en, dan zie je hoe wij ons verplaatsten

Ik had een booster (nu nog wel maar een andere booster), ik was lid van de booster-club in Den Helder en we gingen regelmatig mee, Maarten op zijn fiets en Joris dus voorop bij mij op de booster.

deze hadden ze voor mij zo gemaakt dat er een bagagedrager voorop zat en hij zat prinsheerlijk in zijn fietsstoeltje

we hadden altijd veel bekijks en altijd veel lol op deze manier

 

liefs Tanja

Foto-ATW768AM-D.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey lieve snoes !!

Wat fijn om weer wat van je te horen !!

Vond het al zo jammer dat ik je niet meer zag/sprak !!

 

Wat een vervelend verhaal zeg als ik dat allemaal zo lees heb je het heel zwaar (gehad). Goed van je dat zo positief probeert te zijn.

Ik hoop voor jou dat je snel stukje bij beetje verbetering gaat zien en dat je lichaam zich rustig gaat herstellen !!

 

Ciao xx missd

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information