Jump to content
Tien16

Even voorstellen.

Recommended Posts

Hallo allemaal,

 

Ik zal mij even voorstellen. Ik ben Tineke, getrouwd en ik ben 37 jaar. Toen we in de MMM terecht kwamen allerlei onderzoeken moeten doen. Er kwam ( gelukkig ) nooit iets uit. Alles was zowel bij mijn man als bij mij goed. Wij zijn nu al vele behandelingen verder. Inmiddels al 6 IUI behandelingen gehad. Ik moest toen al hormonen spuiten. Puregon en Pregnyl. Ik reageerde hier best heftig op. Zowel lichamelijk als geestelijk. Vooral de laatste IUI behandeling was voor mijn man en mij echt verschrikkelijk. Inplaats dat we elkaar tot steun waren, maakten we ruzie, en deden bepaald niet vriendelijk tegen elkaar. Vaak ruzies. Weinig begrip was er voor mijn hormonale gevoelens. Dat was ook heel pijnlijk. Helaas zijn alle 6 de behandelingen op helemaal niets uitgelopen. Wat een verdriet.

 

We besloten uit eindelijk om toch IVF te proberen. Mijn man en ik hadden nu afspraken met elkaar gemaakt. Om onze gevoelens naar elkaar te uiten - elkaar te respecteren - tijd nemen voor elkaar en dat we allebei komen met onze gevoelens, positief en / of negatief. Inmiddels zitten we in de wacht weken van onze 2e IVF behandeling. De 1e was dus weer op niks uitgelopen. Ook al ging het tussen mij en mijn man heel goed, en hielden we ons aan de afspraken. Dat gaf voor beiden een goed gevoel. Ik zag er erg tegen op om hier mee van start te gaan. Ook omdat ik nu meer moet spuiten, en ook nog Decapeptyl erbij. Wonder boven wonder ging de 1e behandeling best goed. Weinig tot geen klachten. Alleen een kindje mochten we nog niet ontvangen. Naar een paar maanden rust zijn we dus toch weer begonnen aan de 2e IVF behandeling. Omdat mijn schoonouders er op tegen zijn weet de schoonfamilie niet dat we bezig waren met behandelen. Leuk vind ik het niet. Alleen is er nu geen trammeland en gedoe. EN dat is ook heel wat waard. Er is nu rust. Mijn man en ik spraken goed met elkaar. Wel was het best lastig om te bedenken wat we moesten zeggen waar we naar toe gingen. ( Mijn zwager woond namelijk bij ons in, en die mocht ook van niets weten ) Maar we hebben het gered. Afgelopen vrijdag was de terug plaatsing. Alle 2 hebben we het volste vertrouwen dat het nu goed komt met onze Uk. De terug plaatsing was van A kwaliteit. Ben heel rustig. Dus wat willen we nog meer?

 

Wat ik erg jammer vind is dat mijn vriendinnen heel winig van zich laten horen. Ik had een mail gestuurd wanneer de punctie - wanneer we zouden horen of de terug plaatsing plaats kan vinden en wanneer dan de terug plaatsing is. Van 8 vriendinnen heeft er 1 gereageerd na die tijd. En de rest een heel kort berichtje toen ik de mail had gestuurd. DIt doet heel veel met mij. En ik vraag mij af.... zijn dit wel vriendinnen? Vriendschap is toch lief en leed delen?

Of vraag ik teveel van mijn vriendinnen? Van mensen die minder om mij heen staan krijg ik wel mee levende berichtjes, dat doet mij dan zo goed. Kan ik hier wat mee? Is dit bij jullie herkenbaar?

 

Een hartelijke groet van

Tineke.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Tineke, welkom op het forum. Jullie hebben ook al een heel traject achter de rug zo te lezen. Spannend hoor, en een A kwaliteit is altijd goed!

Lastig dat je schoonfamilie van niks mag weten. Dan moet je idd soms een smoesje verzinnen, maar het allerlastigste lijkt mij dat je niet even heerlijk je verdriet en frustraties kunt uiten en delen met ze. Maar idd, in jou geval lijkt me het de beste oplossing.

Tja, en die vriendinnen... Heel herkenbaar. In het begin hoorde ik nog wel eens wat. Er waren en zijn ook vriendinnen die helemaal nooit wat vragen. Ik kan er ook heel verdrietig van worden, omdat ze weten waar we mee bezig zijn. Aan de andere kant, wij zijn nu ruim 2jaar verder en hun leven gaat gewoon door. Sommige die dan wel wat vragen die vragen er dan ook naar als ze me zien en verder niet. Ik vergelijk het altijd maar als iemand overlijd. Beetje vreemde vergelijking, maar dan hoor je de eerste maanden ook van iedereen en daarna leeft ieder zijn eigen leven weer en lijkt jou verdriet te vergeten.

Netals jij dacht ik ook zijn het wel vriendinnen... Maarja het dunt zo uit he als je ze allemaal niet meer ziet ::)

Heel veel succes met deze poging, ik hoop te lezen hoe het afloopt en ben erg benieuwd naar de reacties van anderen op je verhaal!

 

Groetjes Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

welkom Tineke op dit zeer verslavende forum

 

jullie hebben ook al een hele weg achter de rug

Mijn schoonfamilie en dan met name mijn schoonouders vonden het maar niets (erg kerkelijk maarja)

we hebben er altijd open over gesproken met iedereen en sommige vroegen meer maar velen wisten gewoon niet hoe mee om te gaan.

 

wij zijn nu al ruim 1,5 jaar uitbehandeld met helaas geen kleintje van ons samen, maar we genieten nu meer van mijn (onze want ze hebben Koen helemaal geaccepteerd als 2e vader) mannen.

 

tip en die tip heb ik ooit hier op het forum gekregen, blijf veel met elkaar praten, die afspraken die jullie gemaakt hebben zijn echt goed, het heeft ons enorm dichtbij elkaar gebracht.

 

adviesje schrijf mee op het wachtbankje, dan zie je welke meiden bezig zijn op dit moment en daarin (en op heel het forum uiteraard) kan je alles vragen, want echt niets is dom of stom en er is altijd wel iemand die een antwoord weet.

 

mijn duimen draaien voor jullie dat jullie over kleine 2 weken 2 mooie streepjes hebben

succes meid!!!

 

liefs Tanja

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi,

 

Welkom en ik hoop dat je veel steun mag vinden. Ik heb het echt heel prettig ervaren om hier mijn gevoelens te uitten bij lotgenoten die aan een half woord genoeg hebben.

Wat betreft je vriendinnen kan ik me voorstellen dat je dit niet leuk vindt. Ik had juist in de periode dat we in de MMM zaten wel behoefte om mensen (intimi) op de hoogte te houden, maar eigenlijk niet zo aan al die bemoeizuchtige vragen, helaas vaak uit nieuwsschierigheid. Wel twee vriendinnen waar ik mijn hart kon luchten en die altijd klaar stonden voor een luisterd oor. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor.

Is het een idee om een mail te sturen wat je graag zou willen aan vragen reacties enz van je vriendinnen?

Ook zou ik het persoonlijk niet aan ïedereen"kenbaar maken in welke behandeling je zit enz. Dit, omdat het wel erg privacygevoeleige info is en je jezelf wel erg kwetbaar maakt. Ervaring is namelijk ook dat juist dit soort informatie vaak wordt doorverteld enz en dat er meer mensen op de hoogte zijn, dan dat je zou willen.

Goed dat je er met je man nu wel heel stevig in staat, want dit ga je anders niet redden. Nemen jullie ook veel tijd om samen leuke dingen te doen, zodat er ook rust is om alles te bespreken?

Hoe gaat het in combinatie met je werk, krijg je wel begrip van je collega's?

 

Heel veel sterkte de komende wachtweken en ik ga voor je duimen.

 

Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi Tineke,

 

Welkom op dit forum. Dit is een erg prettig forum, waar je veel dingen na kan vragen en veel leert over mogelijkheden en de vele uitzonderingsgevallen bij vruchtbaarheidbehandelingen. Ook kan je ven lekker van je afschrijven en ervaringen uitwisselen.

 

Bij mij hebben mijn vriendinnen altijd gewacht tot ik er zelf over begon. Ze waren wel nieuwsgierig, maar wilden ook niet opdringerig zijn en soms heb je geen zin in die vragen. Dus bij mij werkte dat altijd goed. Daarnaast waren wij heel open en heb ik veel uitgelegd waardoor ik ook steeds minder vervelende cq ontactische vragen gekregen heb. Die komen meestal ervan dat mensen het niet begrijpen. Een enkeling heeft echter een bord voor de kop.... ::)

 

Veel succes in de wachtweken!

 

Groetjes,

Conny

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Tineke,

 

Welkom op het forum!

Wat lastig lijkt het me als je zoiets belangrijks niet kan delen met de mensen die het dichtste naast je staan.

Maar uiteindelijk is, de keuze om wel of niet te vertellen dat je in zo'n traject zit toch een heel persoonlijke. Het gaat er maar om dat het voor jullie goed voelt!

 

Wij hebben inmiddels 3 Icsi-behandelingen achter de rug. Helaas ook nog zonder resultaat.

Daarom hebben wij besloten om nu naar Düsseldorf te gaan.

 

Wat ik merk in mijn vriendenkring is dat er een aantal mensen zijn die geen idee hebben wat je allemaal meemaakt als je in de mmm zit om een kleintje te krijgen. Voor de meeste mensen is het krijgen van een kind iets heel vanzelfsprekends. En aan de andere kant heb ik ook vriendinnen die nooit uit zichzelf iets zouden vragen maar bij wie ik wel terecht kan.

Ik wens je veel plezier op het forum en heel veel sterkte in deze lastige wachtweken!

Ik duim dat je dit keer een positieve test hebt!!

 

Groetjes Ditte

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo allemaal,

Bedankt voor jullie stukjes. Ik denk dat ik net als jullie heel veel kan hebben aan deze forum. Gisteren had ik een vriendinnendag. En heb ik ook met hen gesproken over mijn gevoel dat ze niet reageren op wat ons nu zo bezig houd. Ja ze kennen het niet. En ze gaven aan er dan niet aan te denken. Ik heb er een goed gevoel over dat ik het heb gezegd. Ik moet mij denk ik meer richten op dit forum, waar ik het kan delen met mede genoten. Ik heb een goede vriendin, ze is wel ouder maar ze heeft het zelf mee gemaakt. Met haar kan ik er wel over praten. Dat doet gewoon goed.

 

Groeten Tineke.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Tineke, ik denk idd dat je gewoon lekker je gevoelens met die vriendin moet delen die je snapt. De andere meiden willen het misschien wel snappen maar zolang ze het niet zelf hebben meegemaakt kunnen ze het niet snappen.

Hoe open ik er eerst over was naar iedereen toe, hoe meer ik ook zoiets heb van laat maar... Maar dat gevoel krijg je vanzelf of niet. Dat ik net op het forum zat las ik dat meerdere het gewoon voor zich hielden en daar kon ik me toendertijd niks bij voorstellen maar nu wel. Gek eigenlijk..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi,

 

Goed dat je het hebt gezegd tegen je vriendinnen, maar hun reactie vind ik wel een beetje kort door de bocht.....omdat zij er niet geconfronteerd mee worden het dan vergeten.....Je mag van vriendinnen toch wel iets meer verwachten dan dat. Ik vind dat vriendschap in goede en slechte tijden moet bestaan!

De meeste worden juist vaak geconfronteerd met vele nieuwsschierige vragen of (onbedoelde) lompe opmerkingen, maar dat ze er niet aan denken, geeft wel aan dat je bij hun misschien niet alle informatie moet geven, maar dat bij die vriendin moet houden die je wel snapt. Ik denk dat je jezelf dan ook beschermt tegen die kwetsende stiltes op informatie van jou, geloof me die energie zou ik maar besteden aan jullie zelf en het traject om er zo positief als mogelijk in te staan.

Maar goed, dat blijft een persoonlijke keuze natuurlijk.

Veel leuke dingen doen met je mag, dagjes weg, uit eten enz, dat geeft meer energie.

 

Heel veel sterke! Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo allemaal,

Ja jullie hebben gelijk wat de vriendinnen betreft. Ik had ook altijd zoiets vriendschap is samen de leuke dingen van elkaar mee maken, maar ook de minder leuke dingen. Helaas denkt niet iedereen hier aan. En mag ik dankbaar zijn dat er toch mensen met ons mee leven. En dit forum. Iedereen weet hier wel wat de ander bedoeld. Hoe heerlijk is dat. Het is natuurlijk wel zo, als je niet weet wat dit hele gebeuren inhoud dan weet je niet wat voor impact dit heeft. Voor jezelf, maar ook binnen je relatie. Het gaat nu heel goed met ons. Maar toen met de laatste IUI behandeling, verschrikkelijk zoals wij met elkaar om gingen. Echt niet leuk meer. Nu wel. En doen we ook meer leuke dingen. Dat is ook wel nodig, want die behandelingen en de spanningen om alles zijn niet niks.

Dank jullie wel voor jullie luisterend oor.

 

Lieve groeten Tineke.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kan me niet inhouden even te reageren.

Welkom als eerste natuurlijk!

Ik lees de stukjes over je vriendinnen...ik weet natuurlijk niets over je vriendschappen, hoe hecht ze zijn en hoeveel waarde je eraan hecht.

Maar misschien is het ook een moegeliheid om je vriendinnen uit te leggen hoe alles werkt, voelt en hoe je het ervaart.

Mijn beste vriendin dacht er ook niet aan, vooral niet in het begin. maar jij bent er de hele dag mee bezig in je hoofd, met alle afspraken...je leeft van afsoraak naar afspraak, van onderzoek tot test etc. Dit is ook niet voor te stellen voor anderen als ze het niet mee hebben gemaakt. Het lijkt me juist zo mooi hier hun iets van mee te geven. Investeren en verdiepen, zo ervaarde ik het in de vriendschap...

Vrienden heb je juist nodig in de periode, of ze er nu verstand van hebben of niet....

Zonde om ze niet te betrekken bij zoiets groots in je leven, ik ben erg blij dat ik mijn vrienden die er ook geenverstand van hadden, wel heb kunnen vertellen hoe het is en hoe ik me voel. En...niet iedereen kan ruiken hoe je je voelt, soms mag je ook zelf vragen of aangeven

 

Goede vrienden zijn goud waard, opbouwen is altijd moeilker dan afbreken!

Heel veel succes met jullie behandeling, ik hoop dat het gaat lukken!!!

Hoe mooi is het als je dat feestje straks met je vrienden kunt vieren!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Helemaal mee eens Mar!

 

Als je je energie nu vooral gaat stoppen in die ene vriendin die je begrijpt, dan hou je je wereldje erg klein. En ben je straks continu bezig met die medische molen. Soms is het ook weleens lekker om de gesprekken niet zo zwaar te hebben.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi,

 

Daar ben ik het ook helemaal mee eens, vrienden heb je nodig, maar ik ben wel van mening, dat als je al moeite doet om kenbaar te maken wat dit met je doet en dat je die vriendinnen hard nodig hebt voor steun en dan nog steeds geen reactie, je je dan wel moet afvragen of het meer energie gaat kosten dan dat je ervoor terug krijgt wat betreft de behandelingen..... Dan maar even de leuke dingen met hun en een luisterend oor zoeken bij vriendinnen die je wel in ieder geval proberen te snappen................dus dat ze in ieder geval interesse tonen, dat is toch het minste, of ze het echt zullen snappen dat blijft natuurlijk moeilijk.

Maar in mijn ogen is er wel een verschil tussen iets proberen te snappen of er in ieder geval naar te vragen of gewoon niks laten weten, dat is kwetsend. Dus dat is een persoonlijke afweging die je moet maken.

 

Heel succes met je behandelingen

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo allemaal,

 

Even terug komend op mijn vriendinnen. Ik heb inmiddels 8 behandelingen gehad. Vanaf behandeling 1 heb ik hen op de hoogte gebracht. Steeds weer heb ik er mijn best voor gedaan om hen op de hoogte te houden. Ik had ook altijd de hoop dat mijn vriendinnen mij zouden steunen in moeilijke tijden zoals dit. Ze lieten via een mail weten dat ze aan mij denken. Dat was het. Op de dag van de punctie geen bericht, op de dag dat we zouden horen of er een terug plaatsing zou vinden; geen bericht. Op de dag van de terug plaatsing; geen bericht. Met IVF ben je 6 weken onder weg. Met de laatste IUI behandeling hadden wij het heel zwaar. Dat wisten ze, en dan nog zo weinig reactie. Hoe zouden jullie je dan voelen als jullie mij waren? In april is een vriendin van mij bevallen. Ik ben daar een paar keer geweest, hoeveel moeite mij dit ook koste. Maar ik had zoiets; het is een vriendin dus ik ga er naar toe. Van de 6 vriendinnen hebben er 5 kinderen. Waarom dan niet mee leven met ons? Wil hen niet kwijt, maar vind het wel jammer dat er zo weinig wordt mee geleefd. Ik hoop dat jullie dat kunnen begrijpen.

 

Nu is ook echter behandeling 8 helaas mislukt. De zwanger schaps test die gepland stond voor de zaterdag hoeven wij niet meer te doen. Wat rest is veel verdriet, en een enorme teleurstelling. We gingen er zo vanuit dat het nu goed zou komen. In de hele behandeling voelde ik mij prima, embryo was van A kwaliteit, en dan weer geen zwangerschap.

Helaas. Nu op 3 juli naar het ziekenhuis. Dit eerst verwerken, we zien wel. Gaan we nog voor de laatste IVF of niet?

Eerst maar flink de tranen laten lopen en er over praten.

 

Ik heb de vriendinnen een mail gestuurd, en ze reageren wel. Met de woorden; we denken aan jullie en sterkte.

 

Ik hoop dat anderen meer geluk hebben die met een behandeling bezig zijn.

 

Vele lieve groeten van Tineke

Share this post


Link to post
Share on other sites

OOhh Tineke, wat verschrikkelijk naar voor jullie zeg. Gatver. Het leek idd zo mooi allemaal. Kan het niet zijn dat je wat innestelingsbloed verloor of dat je te vroeg getest hebt dat er nog niet genoeg HCG in de urine zat?

Gooi die tranen er maar uit, dat lucht uiteindelijk wat op. Laat alles even bezinken en geef dit eerst maar weer een plekje en daarna kunnen jullie vast weer de moed en energie vinden voor nog een behandeling.

Hele dikke knuffel

 

Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

ooo Tineke,

 

ben je ongi geworden dan? als jullie zaterdag mochten testen?

 

huil lekker uit en zoek steun bij elkaar, das heel belangrijk, en praat met elkaar

 

liefs Tanja

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Tineke

 

Ik ken het dat van de vriendinen.

Die van mij laten niks weten.

En als ze dan eens belen. Dan gaat het alleen maar over hun probleem.

Ik leef altijd met ze mee maar het omgedraaide is er niet bij

Dus ik hou me nu ook eens op afstand misschien dat helpt

 

Ik wens je het beste met de behandeling. En hopen dat het goed komt. Dike kus.  Christel

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo allen,

Nee het washelaas geen innestelings bloeding. De behandeling is afgelopen dinsdag echt mislukt. Het is moeilijk. EN we hebben heel veel verdriet. Vandaag is ook weer echt zo'n jank dag. Moet kunnen.

Bedankt voor jullie lieve woorden en berichtjes.

 

Voor hen die wachten of met behandeling bezig zijn; heel veel succes.

 

Lieve groeten Tineke.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hallo Tineke,

 

Ik reageer misschien een beetje laat op je bericht maar moet deze site nog een beetje uitvinden en lees je bericht nu pas.

 

Ik vind het zo erg te lezen dat je (bijna) geen steun krijgt van je vriendinnen! Vriendschap moet toch echt van twee kanten komen. Je krijgt wel een mailtje maar hoeveel moeite is het nou om even de telefoon te pakken en iemand sterkte te wensen of goh hoe is het gegaan?

 

Deze site is wel een hele uitkomst. Ik zit hier nou een week en als ik al die verhalen lees en al die lieve meiden die je even een berichtje sturen.....echt geweldig!!!

 

Liefs Cindy

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...

Important Information