Jump to content
Sign in to follow this  
Linda

Intens verdrietig

Recommended Posts

Maart van dit jaar kon ons geluk niet op. Na drie jaar proberen waren wij zwanger na de eerste ICSI poging!

Bij de 20 weken echo kregen wij te horen dat ons kindje een hazenlip had, drie dagen later hoorden wij dat hij ook een rib miste. De geneticus vertelde ons dat het twee geïsoleerde afwijkingen konden zijn, maar ze werden hier wel onrustig van en een vruchtwaterpunctie werd ons geadviseerd. Mijn man en ik wilde hier voorheen niets van weten, maar dit nieuws veranderde voor ons de zaak. We moesten weten of ons wondertje verder gezond was.

Met 21 weken en 2 dagen braken mijn vliezen en ben ik met loeiende sirenes naar het Sofia Kinderziekenhuis gebracht.

Ik bleek een ernstige infectie in mijn baarmoeder te hebben en er was geen andere keuze dan de bevalling op te wekken.

Twee dagen na mijn opname is onze Luuk geboren en overleden. Het verdriet is intens en de leegte groot. Het leven is niet meer hetzelfde...na 7 weken huil ik nog iedere dag, je bent moeder, maar je mag je kindje niet zien opgroeien en het al je liefde geven.

In januari mogen wij weer een nieuwe poging doen, eerst moet mijn baarmoeder weer gezond zijn en moet ik het geestelijk allemaal een beetje op de rit hebben.

Luuk zal ik nooit vergeten en hij zal altijd mijn eerste kindje zijn, toch is mijn allergrootste wens nog een keer zwanger worden en moeder te mogen worden en dat kindje alles te kunnen geven dat ik bieden kan.

...Fijn dat ik weer eens van mij af heb kunnen schrijven...

 

Liefs Lin

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

ooo Linda met tranen in mijn ogen lees ik dit bericht van je

heb gewoon geen woorden voor, enige op dit moment is heel veel sterkte samen

je man en geef het een plekje

 

liefs Tanja

Share this post


Link to post
Share on other sites

Jeetje Linda, wat een verhaal. Dan heb je al de pech dat het spontaan niet lukt en dan lukt het wonder boven wonder en jee, wat word je dan weer van die roze wolk afgetrapt zeg. Verschrikkelijk. Hopen dat de volgende poging net zo soepel mag verlopen, het zwanger worden dan bedoel ik, en dan met een zwangerschap van 9mnd.

 

Hebben ze Luuk verder nog onderzocht? waardoor die hazenlip kwam en die rib die ontbrak zegmaar? Kan dit een volgend keer weer?

 

Heel veel sterkte en ook vanaf januari weer wat komen gaat want dan zul je alles wel weer herbeleven denk ik.

 

Houd je ons op de hoogte/

 

Lieve groet, Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites

De hazenlip en de missende rib lijken toch beide een geïsoleerde afwijking. Een aantal dagen na de punctie kregen wij de versnelde uitslag over chromosoom 13, 18 en 21...dit was allemaal goed.

Een kleine week na mijn bevalling hadden wij de afspraak staan voor de uitslag van de punctie. Deze afspraak was al gemaakt voordat het mis ging, maar wilde deze toch laten staan. Mijn man en ik hadden samen besproken dat wij alleen wilde weten of wij  niets hadden overgedragen en wat de toekomstverwachtingen zouden zijn. Verder wilde wij de uitslag van de vruchtwaterpunctie niet weten. Het deed er voor ons niet meer toe, we kregen Luuk er niet mee terug.

Toch bleek uit het gesprek met de geneticus dat er niets aan de hand was met ons kindje, wij hadden heel veel pech gehad en de kans op herhaling was 5%. Deze 5% kans was de kans op nog een kindje met een hazenlip en ging dus niet over de doodgeboorte...deze kans was nihil.

Wij hebben geen röntgenfoto's laten maken van Luuk, iets wat de geneticus graag had gewild. Wij wilde dat niet meer, het was genoeg geweest in een korte tijd. We hadden antwoorden op de meest belangrijke vragen.

Nog elke dag vraag ik mij af waarom en wat als ik geen vruchtwaterpunctie had  laten doen. Maar ook hier krijg ik mijn zwangerschap niet mee terug en op dat moment heb ik alles gedaan uit en met liefde voor mijn kindje.

Samen met twee collega's was ik zwanger. Beide zijn nu hoogzwanger en dat doet zeer. En ik dan? Wat het nog pijnlijker maakt is dat zij beide niet eens blij zijn met het geslacht van het kindje. Hoe kan je dat zeggen? Als ik de situatie kon omkeren als ik mijn hand eraf zou hakken, nou geef mij desnoods een bot mes en ik doe het zonder na te denken!

Mijn grootste angst is dat het niet nog een keer mag lukken en wat nu als het lukt maar het gaat weer mis en ik nooit moeder word. Natuurlijk weet ik dat ik daar niet op vooruit kan lopen.......

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi Linda,

 

Wat een verhaal! Ik zit hier met tranen in mijn ogen! Wat heftig! Mijn grootste angst na zo'n intensief traject is bij jou helaas uitgekomen...heel verdrietig. Ik wens je heel veel succes met dit zware verlies!

 

Liefs, conny

Share this post


Link to post
Share on other sites

Wat een groot en intens en bijna niet te dragen verlies om mee te maken, ik wens je heel veel sterkte.

 

Ik kan me je gevoel bij je collega's goed voorstellen, erg dom en onnadenkend om zoiets te zeggen, maar t denken geeft wel goed weer hoe oneerlijk het leven is verdeeld. Sta hier maar niet te lang bij stil en concentreer je maar op jezelf en ook je man en dat jullie verdriet er ook mag zijn en mag toelaten.

 

Ervaar je wel steun uit je omgeving?

 

Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lieve Lief,

 

Natuurlijk weet ik dat ik niet naar andere moet kijken, je hebt ook helemaal gelijk, mijn man zegt het mij constant. Maar jeetje dat is verdomd lastig.

Elke keer bedenk ik mij hoever ik zwager had moeten zijn, hoe dik ik ongeveer zou zijn geweest enz enz. Dat mijn collega's er dan zo makkelijk over praten....hoe kan je? Zo zie ik ook alleen maar zwangeren en baby's om mij heen...het valt extra op.

Maar inderdaad het leven blijkt heel oneerlijk. Dat vinden wij misschien wel allemaal op dit forum. Dat maakt het onder andere ook dat het zo fijn is om deel te nemen aan een forum.

Ja ik krijg best heel veel steun en dat doe mij goed. Niet dat ik ze uit kan leggen wat ik voel, maar de wetenschap dat ze er zijn is heel fijn. Voor mij zijn mijn man, moeder en beste vriendin mijn steun en toeverlaat. Op mijn werk zijn ze ook super. Ik ben sinds vorige week begonnen met 2x 3 uurtjes op het werk en zo willen we dat elke week uitbreiden. Maar ik heb de regie in handen en ze zijn heel voorzichtig met mij. Het is vreemd om weer aan de lag te gaan. Dat is het laatste stukje wat weer moet worden zoals het was, hoewel mijn leven natuurlijk nooit meer hetzelfde wordt. Kon ik maar een bordje om mijn nek hangen waardoor duidelijk werd hoe moeilijk ik het heb.

De wereld draait uiteraard verder, terwijl hij voor ons stilstaat. Je kan van anderen niet verwachten dat ze ook stil staan, dat is soms lastig te rijmen. "Ziet niemand iets aan mij? Hallo weten jullie wel hoeveel verdriet ik heb?"

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja, al weet ik natuurlijk niet hoe het is, ik kan me wel je enorme verdriet en leegte voorstellen die je moet voelen, maar mensen die exact hetzelfde hebben meegemaakt die weten het zonder woorden.

wat ik bedoelde was eigenlijk dat je het absoluut niet op jezelf moet betrekken om jezelf het zo moeilijker te maken, maar weet dat dat niet zo werkt. Het hoort bij het proces en ook de oneerlijkheid van de situatie.

Moet wel eerlijk zeggen dat ik dat soort uitspraken van collega's wel zo ontzettend dom vindt, ik zou het mijn mond niet uit kunnen krijgen, behoorlijk lomp gezien de situatie waar je in zit. Zou ze meer sieren als ze zich wat terughoudender opstelde... Kan me ook voostellen dat dit het erg moeilijk maakt voor jou om weer naar je werk te gaan.

Is er voor jou verdriet, maar ook voor deze concrete situatie op je werk begrip? Is dit ook besproken met je collega's?

Kan me zo voorstellen dat een leidinggevende dit ook bespreekt.

 

Fijn dat je steun hebt van je omgeving en je hart kan luchten. Voor je man zou het ook wel flink ingrijpend zijn geweest en nog natuurlijk.

 

Wou je zelf ook weer aan het werk? Kan me ook voorstellen dat je bij de volgende poging (wanneer jullie daar weet aan toe zijn) ook wel fijn is om even met helemaal niks anders rekening te hoeven houden, omdat het een erg beladen behandeling is.

 

Ik wens je veel sterkte toe en vooral je verdriet de ruimte geven.

 

Liefs Lief

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information