Jump to content
Sign in to follow this  
Guest Jutepuut

Ik zal me even voorstellen

Recommended Posts

Guest Jutepuut

Hallo Allemaal,

 

Ik ben Judith 34 jaar jong, 8 jaar getrouwd met een fantastische man en moeder van een geweldige 4 jarige dochter.

 

mijn verhaal begint als volgt:

in september 2006 zijn we gestopt met de anticonceptie en na een jaar van proberen zwanger te raken zijn we toch maar naar de huisarts gegaan, daar zijn alle standaard testen gedaan, alles was goed dus zijn we doorverwezen naar het ziekenhuis.

Bij het Albert Szweitser in Zwijndrecht kwamen we terecht en daar hebben ze ook onderzoeken gedaan.

Daar kregen we te horen dat als we met 2,5 jaar nog niet zwanger waren ze wilden beginnen met IUI omdat er geen medische verklaring was.

wel hebben ze toen in sept 2008 een HSG foto gemaakt en misschien zou dat iets helpen.

in eind februari 2009 hebben we groen licht gekregen van de fertiliteitsarts om te beginnen met IUI.

We hadden een afspraak staan op een woensdag in maart om prikinstructie's te krijgen.

de donderdag daarvoor kreeg ik s'avonds ineens een vreselijke buikpijn, zoveel pijn dat ik heb liggen huilen op de bank, omdat ik dacht dat het een vreselijke buikkramp was heb ik er niks mee gedaan, de dagen erna voelde ik elke stap en hobbel met wat ik ook deed.

Op zondag hebben we een test gedaan omdat ik het gevoel had dat ik zwanger was, en ja hoor een positieve test.

Wat waren wij super blij zeg ;D.

op maandag heb ik gelijk het ziekenhuis gebeld en verteld dat ik ongeveer 5 a 6 weken zanger was, en we mochten die woensdag langskomen maar ipv prikinstructie's zou ik een echo krijgen. ;D

Dinsdagnacht had ik weer diezelfde buikpijn als daarvoor en had toen gelijk het gevoel dat dit niet goed was :-\

Woensdag werd er bevestigd dat er geen zwangerschap te zien was, ze keken nog wel even naar mijn eileiders en heel even dacht ze dat ze wat zag zitten maar dat was niet zo.

bloed laten onderzoeken en de waardes gaven wel een zwangerschap aan, op vrijdag zou ik weer bloed laten prikken om te kijken hoe de waardes dan zouden zijn.

Zover zijn we niet gekomen, donderdag  kreeg ik steeds meer een zeurende pijn in mijn rechterzij.

Tijdens het eten (chinees) kreeg ik steeds meer last van mijn zij en hebben we toch de huisartsenpost (Rotterdam) gebeld. daar kon ik al snel terecht, daar dachten ze aan een blinde darmontsteking of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. mocht gelijk door naar het ziekenhuis (bij de hap wilde ze me eigenlijk in Rotterdam houden maar ben terug gegaan naar het albert szweitser in zwijndrecht aangezien ze daar mijn gegevens hadden).

In het ziekenhuis aangekomen was er gelukkig nog een gynaecoloog aanwezig en kon gelijk onderzocht worden, zij zag met de echo toch iets in de rechter eileider en vertelde dat ik gelijk geopereerd moest worden.

Gelukkig hebben ze mijn eileider toen kunnen redden.

Omdat mijn eileiders allebei erg rood en gezwollen waren wilde ze na een maand nog een kijkoperatie doen om te kijken hoe ze toen zouden zijn.

alles zag er goed uit wel wat verklevingen maar die hebben ze grotendeels weg kunnen halen en de eileiders 4 keer doorgespoten, overlegd dat we na de zomervakantie verder met iui zouden gaan als ik nog niet zwanger zou zijn.

4 maand later was ik spontaan zwanger en april 2010 ben ik bevallen van onze dochter Milou.

Maart 2013 wilde we voor een 2de kindje gaan en op vaderdag kwamen we erachter dat ik zwanger was, ik zat toen midden in een sollicitatie en was al helemaal aan het bedenken hoe ik dit zou gaan aanpakken na 3 maand.

Helaas kreeg ik na 3 dagen weer dezelfde zeurende pijn in mijn rechterzij en wist gelijk dat dit fout was.

Heb het toen niet gelijk verteld aan mijn man maar na een uur merkte hij dat er iets mis was.

Weer de hap gebeld en we moesten gelijk langskomen, we wren er om 22:30 en om 3:00 kreeg ik te horen dat het weer een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was en de eileider zou nu sowieso verwijderd worden.

ik ben s'middags om 17:00 pas geholpen ivm verschillende spoedgevallen.

ondanks deze grote tegenvaller heb ik het bedrijf gebeld waar ik gesolliciteerd heb en hun wilde graag wachten op mij omdat ze wel heel positief waren over mij tijdens de gesprekken en ben ook aangenomen eind juli.

na overleg met de gynaecoloog hebben ze weer een kijkoperatie gedaan om te kijken hoe het met de linker eileider was omdat die er niet goed uitzag de laatste keer.

Helaas hebben ze toen ook de linker eileider moeten verwijderen want de kans op een 3de buitenbaarmoederlijke zwangerschap was te groot.

Dit was een hele grote klap voor ons, en heb ook echt de tijd genomen om dit allemaal te verwerken.

onze enige kans op een zwangerschap is IVF en daar zijn we sinds maandag mee begonnen.

Wij lopen bij dokter Verhoeff in het Maasstad.

sinds maandag spuit ik triptofem en woensdag is daar 150e fostimon bij gekomen.

Woensdag krijg ik mijn eerste echo.

Hopelijk slaat de IVF de eerste keer gelijk aan (dat hoopt iedereen natuurlijk).

Wij zijn er zelf open in naar buiten toe want waarom zouden wij ons er voor moeten schamen dat we wat hulp nodig hebben.

Dit zeg ik nu wel makkelijk, maar toen wij na 2 jaar proberen nog niet zwanger waren had ik er veel meer moeite mee.

 

Dat ik nu al 4 jaar mama ben van een prachtige dochter zien wij zelf als een wonder.

Sommige mensen snappen niet dat we zo verdrietig zijn geweest na de laatste operatie en zeggen dan ook: jullie hebben toch al een dochter.

Wie zijn die mensen om te bepalen dat wij geen kinderwens meer (mogen) hebben.

 

Het is een heel verhaal geworden, maar ik heb liever het hele verhaal verteld dan 3 zinnen.

 

Groetjes Judith

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Het is een heel verhaal idd, geen makkelijke weg.

 

Zelf ben ik na 9.5jaar en 11 miskramen zwanger van mijn 1ste kindje, de kans dat we een 2de zullen krijgen is nihil, dus ik knijp mijn handen dicht als deze zwangerschap goed mag gaan en alles in orde is met onze kleine. Ik ben vandaag 36 wkn.

 

Dus idd is het een mooi wonder dat je al een prachtig kindje hebt, mocht het niet meer lukken een 2de, sta je niet met lege handen. Sorry maar ook ik zie at echt zo.

Ik heb mijn hele leven 2 kinderen gewild....ben vanaf mijn 20ste bezig, ik ben nu 36. Niet alles lukt altijd helaas zoals je het graag zou willen.

 

Wel wens ik je alle goeds voor deze poging, maar zonder eileiders is het wel een stuk moeilijker om zwanger te worden. Ik heb 2 jaar terug zelf er 1 laten verwijderen. Al onze cryo's op de allerlaatste na zijn mislukt.

 

Liefs en nogmaals veel succes, Pitbull_lady :love2:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Judith,

ik ben niet zo actief meer op dit forum en lees af en toe nog wel eens mee.

 

Ik snap jou punt heel goed. Ook ik heb het geluk mogen ervaren al een kindje te hebben na spontaan zwanger te zijn geraakt. Nu 4 ICSI pogingen verder is de kans op een eigen kindje weg. En je wil niet weten hoe moeilijk ik dit vind. En de opmerkingen dat ik blij moet zijn.... Die mensen kan ik wel killen. Het is voor mij dan ook gewoon het falen van mijn lijf. wat voor vrouw ben ik nou, omvruchtbaar..

 

Nu denk ik, maar dat is mijn persoonlijke mening, dat als mijn zoon geboren zou zijn na een vruchtbaarheidsbehandeling ik mij er misschien eerder bij zou kunnen neerleggen. Wij kwamen er pas achter dat we een tweede wilden dat het zaad van mijn partner niet goed is en na een jaar aanmodderen met icsi blijk ik onvruchtbaar te zijn. Nu blijkt dan wel weer wat een wonder dit is maar aan de andere kant hen ik zo het gevoel dat het kan want ik heb er al eentje.

Beetje moeilijk uit te leggen maar misschien snappen jullie waar ik op doel..

 

Een vriendin van mij lag na de geboorte van haar eerste in het ziekenhuis en het bed naast haar lag een mevrouw die bevallen was na een ivf behandeling. Mijn vriendin had nog wel wat facebookcontact en zeg na een jaar kwam het gesprek over een tweede. Die vrouw gaf ook aan dat als het kwam het super wat maar de eerste al zon wonder was waar ze eigenlijk niet meer op hadden durven hopen dat ze zich anders bij de situatie zou kunnen neerleggen mocht het bij een blijven.

Mijn vriendin snapte dit totaal niet. (Zwanger binnen 1 maand, en nu zwanger van nummer3, ook met 1 maand)

 

Succes met alles en hopen dat je wens in vervulling mag gaan.

 

Groetjes Patricia

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information