Jump to content
Sign in to follow this  
Carrie

Wie ben ik, wie ben jij?

Recommended Posts

:) beste dames en misschien ook heren. Na een constatering van een Vleesboom 4mm en mr-hifu te hebben gehad zijn we met IUI begonnen. Eerste drie keer vol hoop zonder hormonen en nu alweer de derde en laatste keer proberen met hormonen. Vandaag tweede primaat en vanaf zondag ongesteld. In eerste instantie wilde mijn man geen ivf maar nu de IUI pogingen mislukken lijkt dit de enige optie die ons misschien wel gaat helpen om een kindje te krijgen. Onze eerste en waarschijnlijk ook enige. Wat zouden we blij zijn. Tot nu toe een zwaar traject vind ik. Nu al met al die IUI pogingen. Wie had dat ooit gedacht dat we hier zouden belanden.

De ervaringen die ik hierop lees beangstigen me en soms geven ze hoop en blijdschap als ik lees dat het toch kan lukken. Mijn schoonzusje is zwanger van de derde en ik kan niet blij zijn op dit moment. Het is te pijnlijk en waar hebben we dit aan verdient? De wrangste gedachten komen in mij op en de gevoelens gieren door mijn lijf. Ik snap het niet. Jullie wel?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

hey carrie en hubbie

 

welkom op dit verslavende forum.

je zult hier uiteenlopende verhalen lezen

verdriet en vreugde liggen hier echt heel dicht bij elkaar

voor sommige is het helaas niet weggelegd (zoals voor ons) en voor (gelukkig) de meeste

hier wel, en krijgen ze hun welverdiende wondertje(s) na 1, 2 of meerdere pogingen.

 

meid gewoon meeschrijven, vraag gewoon alles wat er in je op komt en het maakt echt niet

uit of je vraag dom stom of wat dan ook is, er is altijd wel iemand die een antwoord weet

 

heel veel succes met jullie komende behandeling(en)

 

liefs Tanja

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi carrie,

 

Welkom op het forum. Schrijf hier lekker van je af of stel je vragen!

 

Dat je niet blij kan zijn voor je schoonzusje is heel begrijpelijk. Ik heb 8 nichtjes en neefjes van mijn kant en een van mijn mans kant. Mijn zus en schoonzusje van mijn kant klaagden tussentijds dat het zo lang duurde Om zwanger te worden en prof, ze waren beide zwanger en ik zat nog met lege handen. Verder had ik altijd verwacht dat ik de eerste zou zijn aan mijn mans kant. Toen mijn schoonzusje van mijn mans kant zwanger werd, toen knapte er wat. Ik heb een week gehuild en was depressief. Ik was blij voor haar, maar zo verdrietig zelf. Gelukkig hebben wij uiteindelijk na 5 jaar dan toch een zoon gekregen en  genieten ieder dag van hem. Nu zijn we het traject weer ingegaan voor nummer twee. Mijn schoonzusje is nu weer zwanger. Tuurlijk ik had gehoopt ook alweer zwanger te zijn, maar dit keer kan ik oprecht blij voor haar zijn....

 

Dus carrie: je bent niet de enige met die gedachten, maar er is hoop! ;)

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Bedankt voor jullie reacties!

 

Dat doet zo goed:) ik ben al eerder bij forums geweest maar dat duurde lang voordat er gereageerd werd. Ik ben inderdaad nog met iui bezig en er is hoop daar moet ik mij ook aan vasthouden maar wat Conny beschrijft ook is dat er in je omgeving ook dingen gebeuren en dat je daar ook mee moet leren omgaan. Mijn man en ik hebben gisteren nog gepraat want ik voelde mij niet lekker. Dat ging goed en hij heeft zijn mening moeten bijzetten voor wat betreft ivf. Dat vind ik heel knap van hem. Hij wilde het eerst niet en nu wel. Ik ga zeker schrijven! Vind het ook leuk om te schrijven en met jullie ervaringen te delen.

 

Fijne zondag

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi carrie,

 

Ivf is voor de meesten een grote stap, Iui voelt nog redelijk natuurlijk. Een vriendin van mij wilde eerst helemaal geen ivf. Ik was toen al bezig met icsi. Zij had maar vier cyclussen per jaar en was 38 jaar. Dus haar geadviseerd vooral zo snel mogelijk met ivf te beginnen om nog een kans op een kindje te hebben. Dat hebben ze toen uiteindelijk gedaan en nu is zij na 3x ivf zwanger en bevalt zo in juni! En helemaal dolgelukkig!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Carrie

 

Fijn dat je het forum gevonden hebt. Je kunt hier in ieder geval met jullie vragen terecht en zeker ook al de gevoelens.

En die gevoelens. ...tja heel normaal! Phoe het is een roaler coaster dat zeker.

Ik heb ook een beetje tijd rust gezocht,  werd even onzeker maar ook wilde ik zelf in balans zijn.

Denk je dat dit goed gelukt is,  vol goede moed aan ivf 3 begonnen. Eindigt dit vandaag in een menstruatie helaas.

Dan is mijn vriendin vorige week bevallen van de 2e. Dan doet dit heel zeer! Hoewel ik het ze hartstikke gun. Wordt het ff pijnlijk om op kraamvisite te gaan. Maar we doen het wel.

Dus al die gevoelens zijn absoluut herkenbaar.

 

Lastig lijkt me als je samen even niet beide achter een behandeling staat. .gelukkig hebben jullie erover kunnen praten. Voor de vrouw is het het meeste "werk" vanwege spuiten, echo's en de punctie! Hij kan jou hierbij evt wel helpen . Stef vond het bijvoorbeeld fijn dat hij me kon helpen met spuiten. (Ik heb ff een spuit dip gehad)

 

Ik hoop dat je snel mag starten. Mag ik vragen welke leeftijd je hebt?

 

Liefs Merel

Share this post


Link to post
Share on other sites

Merel en anderen,

 

Ik ben pas 39 jaar geworden. Op leeftijd dus maar met 34 al bezig met dit traject. Mijn relatie startte toen ik 33 was. We zijn beiden gezond en genoeg zaadcellen iedere maand voor de IUI. Ik heb nu een trustmaatschappij genomen en merk dat het geen rust geeft. Ik heb dit weekend mijn ovulatie gehad maar we hebben geen moment gevonden doordat mijn man veel weg moest. Vandaag verdrietig. Ik wil eigenlijk twee dingen van de ene kant rust en van de andere kant elke kans benutten maar die twee gaan niet samen merk ik. Verplicht alles doen werkt niet. Ik moet er achter staan. Over twee weken dan maar spuiten voor de laatste IUI poging. Op 23-3 hebben we een gesprek met de fertilteitsarts om de mislukte pogingen te bespreken. Hij zal erna wel ivf voorstellen. Ik heb er nog zoveel vragen over. Ik zal ze hier ook stellen bijvoorbeeld doet de punctie pijn? Kunnen we gelijk beginnen? Plaatsen ze dus de cryo terug? Hoe ziet de tijdlijn eruit? Heeft het nu nog zin om IUI te doen? Hadden jullie ook zo'n gevoel bij IUI dat het niet zou lukken? Hoe houd je moed?

 

Ik hoop dat jullie er met mij over willen praten.

 

Carrie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Carrie,

 

Allereerst nooit de hoop verliezen!

Bij de eerste IUI had ik ook het idee dat het snel zou gaan lukken, omdat ze "bij de voordeur" afgeleverd werden, schoongemaakt en al.....

Helaas was dat bij mij niet het geval, en dus 6 mislukte IUI's gehad.

Gelukkig kon mijn man altijd, dus dat probleem hadden we niet. Natuurlijk brengt het hele traject wel spanningen mee, maar ik probeerde me er altijd snel overheen te zetten bij teleurstellingen.

Toen we eenmaal gingen starten met IVF ging het best snel allemaal!

Begin september 2014 moest ik starten met de conceptie-pil, eenmaal op de helft van de strip moest ik dagelijks 2x dosis decapeptyl spuiten. (en nog een ander spuitje, maar ik ben even de naam vergeten)

Alles zorgde ervoor dat het aan de ene kant de ovulatie tegen hield, en aan de andere kant dat er zoveel mogelijk eiblaasjes geproduceerd worden bij de eierstokken.

De punctie was bij mij 21 oktober, en tegen die tijd begon je ook wel wat lichte druk te voelen van de eileiders.

Dag van de punctie begon bij mij in ieder geval met een spuitje morfine in de bil, en dan 20 minuten in een wachtruimte het laten inwerken.

De punctie in het lichaam waren 2 venijnige prikken, maar de een ervaart het als zeer pijnlijk en de ander kan het beter verdragen. Ik zette mijn verstand op 0 en ik wist dat het moest gebeuren dus hoppa.

Uiteindelijk kreeg ik 23 oktober te horen dat er meerdere goede bevruchtingen waren, en de 24e had ik een TP.

4 december mocht ik bloed laten prikken en  bleek dat ik zwanger was.

Ook bij mij en mijn man waren er geen aanwijsbare redenen waarom het nooit gelukt is. (ik ben 34)

Dat was een beetje onze tijdlijn!

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi carrie,

 

Ik heb voor onze zoon vier icsi behandelingen gehad. Op dag drie va mijn cyclus moest ik altijd gaan spuiten. Rond dag 7-9 een eerste echo controle, da rond dag 11 weer en meestal wisten ze dan wanneer ze de punctie wilde doen. De punctie geeft per definitie enige pijn. Ik heb in het buitenland altijd narcose gehad, maar daarna heb ik dan altijd wel buikpijn gehad. Van de dag van de punctie tot en met de terugplaatsing heb ik altijd vrij genomen of mij ziek gemeld. Ik had dan altijd buikpijn en was erg moe. Op mijn eierstokken stond dan altijd extra druk.

 

Of je gelijk kan beginnen, is afhankelijk of ze nog onderzoek willen doen, wat niet slecht is, en afhankelijk hoe het ziekenhuis alles georganiseerd heeft.

 

bij ivf/icsi behandelingen wordt meestal rond de helft van de eicellen bevrucht. Daarvan ontwikkelen er een aantal zich goed, andere minder. Mochten er veel embryo's zich goed ontwikkelen, bestaat de kans dat ze ingevroren worden en dus in een latere cyclus teruggeplaatst kunnen worden. Ik heb dit in vier behandelingen, maar een keer gehad. Dit is dus niet vanzelfsprekend. Als je bij een stimulatie maat weinig eicellen hebt, is het verstandig om te overwegen de behandeling af te breken, want dan behoudt je nog je aantal behandelingen (zolang er geen punctie is, wordt het niet als poging gezien). Ik had de eerste behandeling, maar vier eicellen. De arts raadde mij af door te gaan, ik heb he toch doorgezet. Als ik het rationeel bekijk, da had ik moeten luisteren naar mijn arts... Vanaf zo rond de 8-10 eicellen heb je een goed poging. Natuurlijk wordt het aantal lager met de leeftijd. Dus voor jouw leeftijd is 8-10 al heel goed. Als je jonger bent, dan is een stuk of 15 goed.

 

Gezien jouw leeftijd, zou ik snel met ivf beginnen. Ik had een vriendin van mij van 38, die eigenlijk alleen maar iui wilde, ook geadviseerd toch snel met ivf te beginnen. De kansen worden met het jaar kleiner en de risico's groter. Zij is nu zwanger van haar derde ivf poging. Tussen pogingen zit er meestal minimaal twee maanden. Dus het kost best wel wat tijd. Stuur ook zelf in je behandelingen, de drie vergoede pogingen zijn snel voorbij! Dus vraag ook of ze verder naar oorzaken kunnen zoeken etc! (Bijvoorbeeld: Baarmoederonderzoek, hormoonspiegels tijdens je cyclus, genetisch onderzoek, spermakwaliteit, andere bloedwaarden, etc) mocht je geen goed gevoel hebben in je huidige ziekenhuis, ga dan naar een ander ziekenhuis.

 

Verder denk ik dat je moet proberen zoveel mogelijk afleiding te zoeken tijdens behandelingen, zodat je zo min mogelijk stress hebt. Zorg dat je gezond eet, beweegt en met regelmaat lacht. Dat klinkt misschien een beetje gek, maar je houdt het het beste vol, als je nog een leven ernaast hebt. De hormonen beïnvloeden je emoties en je hebt toch weer iedere keer hoop, die dan misschien weer niet uitkomt, daar moet je wel mee om kunnen gaan. Dus praat erover, hier op het forum, of met goede vrienden of familieleden, die het ook echt proberen te begrijpen. Wat soms niet makkelijk is voor een buitenstaander.

 

Het verplicht "klussen" geeft ook stress. Als het een keer niet lukt, probeer dat naast je neer te leggen. Het is belangrijker dat jullie je prettig voelen en dat jullie relatie er, niet te veel, onder lijdt. Wat ik zelf als ontspannend ervaren heb, is om een plan b te maken. Het plan, dat als het niet lukt. Hoe ziet jullie toekomst er da uit. Natuurlijk wil je hier eigenlijk niet aan denke, maar als je aan plan b werkt, dan komt soms plan a toch ineens uit! Plan b geeft je namelijk rust in je hoofd. Wij hebben plan a en b uiteindelijk uitgevoerd. Natuurlijk is plan a nu actiever aanwezig dan b. Plan b was overigens onze terugkeer uit het buitenland, om dan als we geen kinderen konden krijgen, in ieder geval van onze (vele) nichtjes en neefjes te genieten, zolang ze nog niet zo groot zijn. Nu speelt onze zoon met zijn neefjes en nichtjes!

 

Ik hoop da je hier wat aan hebt!

 

Groetjes en veel succes!

 

Conny

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Ik heb mijn huidige partner en inmiddels echtgenoot  ;D ook wat later leren kennen. Toen wij de mmm ingingen was ik 38. Na een gesprek/ intake en kleine onderzoekjes, was het eigenlijk meteen IVF. Gezien leeftijd wilden ze niet eerst IUI doen.

 

Wat Jonna ook schrijft, je denkt dat je kansen stuk groter zijn als alles al kant en klaar afgeleverd wordt. Bij ons met IVF dus een mooie embryo. Dan is de teleurstelling er ook dat het niet lukt, zeker de 1e keer veel verdriet. Later gingen we hier iets makkelijker mee om, tja we hadden nog kansen zat.

Nu inmiddels IVF 3 gehad en nog nooit zwanger geraakt. Nu nog 1 cryo. (dat is dus een mooi embryo die ze invriezen om evt. later terug te kunnen plaatsen, mocht de "verse" embryo geen zwangerschap geven)

 

De punctie is niet pijnloos, maar de 1e en laatste punctie bij mij is echt goed te doen geweest. (en ik ben een schijterd voor pijn) Meestal deden ze het met een infuus met medicatie in morfine vorm. Daar kun je over praten wat ze daar doen en wat de mogelijkheden zijn.

 

Ik ken zelf de spanningen ook, ik werk in de zorg en onverwacht vrij moeten nemen vind ik een ramp. Nu bij de laatste poging dus bijna 2 weken vakantie genomen! Ik koos voor mezelf!!! Heel belangrijk.

Hoop blijven houden valt niet mee. Met veel praten probeer ik ook de moed niet te verliezen.

 

Ik wil in gesprek met mijn behandelend artsen over hoe nu verder. Als ze de cryo nu terugplaatsen in eigen cyclus ben ik al overtuigd dat dit hem niet gaat worden!

 

Hier alles kwijt kunnen kan altijd! Dat is fijn. Het valt ook zeker niet mee.

 

We duimen verder meid.

 

Liefs, Merel

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Merel,

 

Inmiddels bij de Gyn geweest en hij raadde ook ivf aan. Hen nog 1x IUI en wil dit ook proberen dus nu aan het spuiten 3e dag. Ik voel er nauwelijks iets van. Als deze IUI niet lukt dan gaan we naar ivf. Dan moet ik op de eerste dag van de menstruatie de pil slikken toch? Ik ga ervoor al worst het dan een stuk zwaarder denk ik. Kunnen ze vaker dan die 3 ivf pogingen terugplaatsen? Wordt dit vergoed? Ik laat mij graag informeren door jou en iedereen die er iets over wilt vertellen.

 

Groetjes. Carrie

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest tanja1969

hey Carrie

 

bij ivf heb je dus 3 pogingen, maar in die 3 pogingen kan je gerust meerdere terugplaatsingen hebben

want als je bv 10 eitjes hebt en die zijn alle 10 bevrucht en goed genoeg om ingevroren te worden, heb je dus

uit 1 poging kans op 10 terugplaatsingen.

dit ligt helemaal eraan of je goede bevruchtingen hebt, en hoe ze doorgroeien en of je cryo's hebt en of de cryo's goed door het ontdooiing proces komen

wij hadden bv bij onze 1e ivf poging geen bevruchting dus ook geen terugplaatsing

bij onze 2e poging hadden we 1 embryo, geen cryo's, deze werd teruggeplaatst en was zwanger

en zo hebben we in onze 8 pogingen (2 in Nederland toen woonde ik daar nog) en 6 in Belgie) ongeveer 15 tp's gehad, zou moeten nakijken hoeveel precies maar was ongeveer zoiets.

 

hoop dat dit wat duidelijk voor je is

 

succes met jullie komende poging

 

liefs Tanja

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Tanja dankjewel.

 

Ik ben vandaag voor een echo geweest en heb twee kleine eitjes die tot dinsdag goed mogen groeien. Dan tweede echo en de 6ex IUI inplannen. We hebben alle info al over ivf maar ik wilde deze poging ook nog doen. Fijn dat eventuele cryo's bij een eerste poging ook meetellen. Hopelijk zijn deze er en lastig lijkt me als er geen zijn. Weer bepaalt de natuur dit of zijn er andere factoren waardoor cryo's wel/niet lukken. Ik merk dat het van de ene kant zwaar is en van de andere kant begin ik het meer los te laten. Ik vraag me nog steeds af wat is wijsheid? Deze week aan het verhuizen naar een prachtig huis en dat maakt ook wat meer afleiding wat volgens mij goed werkt al is mijn lichaam moe van de inspanning. Tja en weer komt de vraag wat is goed? Totale rust? Of je leven leiden? Ik denk dat iedereen op zoek is naar kansen te vergroten.

 

Gr. Carrie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi carrie,

 

Ik ben tijdens mijn laatste en succesvolle icsi poging 900 km op een dag gereden en een paar dagen later weer terug en we zijn toen s middags ook nog begonnen ons huis te schilderen....voelde tijdens het schilderen wel een steek.

 

gezond leven voordat je een poging in gaat en dan los proberen te laten en van elke dag van de kleine dingetjes genieten. Teveel denken werkt averechts! Geniet van het verhuizen en focus op het nieuw inrichten etc! Ga alleen lichamelijk niet tot het uiterste, luister naar je lichaam!

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Conny,

 

Dankjewel. Vandaag gehoord dat ik in 2018 moet solliciteren naar andere baan dat duurt nog even maar is ook weer een factor wat de stemming niet positiever maakt. Ik heb morgen de IUI nummer 6 en heb eigenlijk na dit nieuws toch een goed gevoel gek genoeg. Het is een soort verheugd gevoel van zou het lukken deze keer? Mijn man had geen potje meegekregen dus die is hij vandaag ook nog gaan ophalen. De pregnyl spuit gisteren deed wel pijn maar dat hebben we er wel voor over he. Ik probeer zo min mogelijk te piekeren. Bedankt voor je tips en delen van je ervaring dat helpt.

 

Slaap lekker.

 

Carrie

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...

Important Information